ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا, "ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੇ, ਜੋ ਦੱਖਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਿਸ਼ਵਗੁਰੂ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਆਰੇ, ਫ਼ੌਰਨ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਰੱਖ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਸਾਬਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇਕਰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੂਠੀ ਹੋਵੇ, ਏ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਤੁਰਾਈ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਚਲਾਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾਨਵ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖ ਬੈਠਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਚਿਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗਿਰ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬਲਦ ਵੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ "ਵਾਹ! ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਨਮਸਕਾਰ!" ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਸ਼ਟ ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਸਾਰੀ ਪੀੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਖ਼ਸ, ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਪ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਮਹਾਨ ਹੋਕੇ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵਗੁਰੂ ਦਾ ਹੀ ਅਪਰਾਧ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?" ਇਹ ਕਥਾ ਜੋ ਕੋਈ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰੀ, ਜੋ ਅਥਾਹ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਤਲੁਜ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਇੱਕ ਯਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਉਠਿਆ ਕਿ ਤਿੰਨ ਪਰਮਪਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੌਣ ਹੈ?" ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ। ਇਸ ‘ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤਪਕਣ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਨਕ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਪਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੀ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੁੱਸਾ ਉਤਰੀਆ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਪਰ ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ। ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲਏ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਆਪਣੀ ਸੇਜ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ, "ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਬੈਠੋ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਮੈਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤੀਤਾ ਵੱਸੇਗੀ।" ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨਾਲ ਇਤਨੇ ਨਰਮ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਦਾ ਮਨ ਪਰਮ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਮੁੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਵਰੂਪੀ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅਨੁਭਵ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਸਾਰੀ ਸ਼ੰਕਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਆਈਸ਼ਵਰਿਆ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮੈਲ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਖ਼ਿਆਤੀ ਉਪਜਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਤ-ਮਹਾਤਮਾ, ਜੋ ਨਿਰਲੇਪ, ਸਮਦਰਸ਼ੀ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹਨ, ਅਪਣਾ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਰੂਪ ਸਤ੍ਵਗੁਣ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਵਰਨਣਯ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕਾਮ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਇਨਾਮ ਦੀ ਆਸ ਤਿਆਗ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੀ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਤ੍ਵਗੁਣੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੰਝ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੰਕਾਵਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕੰਨਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਕਥਾ ਰੂਪੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਵਜਨਮਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਮੀਨ ‘ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ।" ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਬਦਕਿਰਤੀ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਝੂਠਾ, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਗੁਲਾਮ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਹਿੰਸਕ, ਬੁਰਾ ਤੇ ਅਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਪੀੜਤ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੂਜਾ ਤੇ ਤੀਜਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਛੱਡ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਨੌਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਸ਼ਤਰੀਅ ਮਿੱਤਰ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਨ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਅ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਝੂਠੇ ਤੇ ਨਕਲੀ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਿਰਰਥਕ ਹੈ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਸਾਫ਼ ਕਰਾਂਗਾ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ—ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ—ਅਤੇ ਅਨੀਰੁੱਧ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਅਜੈ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।" "ਫਿਰ ਤੂੰ, ਜਿਹੜਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਬਚਪਨਪਨ ਵਿਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਇਸ ਗੱਲ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।