ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਰਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਵਿਦਵਾਨ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਚਾਰਯ, ਗਊ, ਵਰਤੀਧਾਰੀ, ਇਸਤਰੀ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਉਹ ਇਸਤਰੀਆਂ ਜੋ ਅਸ਼ੌਚ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਚੁਟਕਾਰੇ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਪਤਿਤ, ਵੈਦਿਕ ਮਰਯਾਦਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਨਾ ਕਰੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਪਾਠੀ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਮੌਨ, ਸਾਦਗੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਉਦਾਰਤਾ ਅਪਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਗਰੀਬ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਬੀਮਾਰ, ਅਭਾਗੇ, ਪਾਪੀ, ਨਿਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਹਨ। ਇਸਤਰੀ ਜੋ ਗਰਭਵਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀ, ਜਿਸਦੇ ਬੱਚੇ ਮਰ ਗਏ, ਜੋ ਬਾਂਝ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਬੱਚਾ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਜਾਂ ਜਿਹੜੀ ਗਰਭਪਾਤ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੇ। ਜੇ ਇਹ ਕਥਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਖੂਟ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਥਾ ਲੱਖਾਂ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮਾਅਸ਼ਟਮੀ ਵਰਤ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਪਰ ਭਗਵਤ-ਭਕਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਥਾ-ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਠ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਪਾਠਕ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਅਤੇ ਮੰਜੀਰੇ ਨਾਲ ਮਧੁਰ ਕੀਰਤਨ ਹੋਵੇ। ਵਿਜੈਘੋਸ਼, ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਨਾਦ ਹੋਣ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਮੰਗਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਵੈਰਾਗੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਨਾਲ ਕੀਰਤਨ ਹੋਵੇ; ਜੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਰਮ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਸ਼ਲੋਕ ਉੱਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਖੀਰ, ਸ਼ਹਿਦ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਤਿਲ ਆਦਿ ਹਵਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ, ਖਾਸ ਕਰ ਕੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਲਈ। ਵਿਕਲਪ ਵਜੋਂ, ਗਾਇਤ੍ਰੀ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਧਿਆਨਪੂਰਵਕ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਾਣ ਸੁਤ-ਸਰੂਪ ਹੈ। ਜੇ ਹਵਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਸਮੱਗਰੀ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਾਂਛਿਤ ਫਲ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਜਾਂ ਘਾਟ-ਵਾਧ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਦੋਸ਼ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੀਰ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਸੁਵਰਨ ਅਤੇ ਗਊ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਸਮਰੱਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਪਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘ ਬਣਵਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲਿਪੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਪੁਸਤਕ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ। ਜਿਸ ਪਾਠਕ ਨੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਥ-ਸਮਾਗਮ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਕਰਕੇ ਸਭ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਪੁਰਾਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ, ਫਲ-ਦਾਇਕ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਆਪ ਹੀ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਪਾਪ ਨਾਸਕ, ਪੁੰਨ-ਦਾਇਕ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀਆਂ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾਵਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀਆਂ।" ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਜਣੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉੱਚੀ ਹੋ ਗਈ; ਨਵੀਂ ਉਮੰਗ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਪਜੀ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਸਿੱਧ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸੀਮ ਦਇਆ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਹਰੀ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੈਕੁੰਠ-ਵਾਸੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਸੁਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨਾਰਦ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਪਹੁੰਚੇ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਦੇ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨ-ਸਾਗਰ ਦਾ ਚੰਨ, ਆ ਗਿਆ; ਵਿਚਾਰ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਸੰਗਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲੇ: "ਮੇਰੇ ਸ਼ੁੱਧ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਭਾਗਵਤ, ਵੈਦਿਕ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖਸ਼ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫਲ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਹੇ ਰਸਿਕ ਜਨੋ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਜੀਵੋ, ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਰਸ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀਓ।" "ਇਸ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੰਪਾਦਿਤ ਕੀਤੀ, ਸਾਰੀ ਕਪਟ-ਧਰਮਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਰਮਲ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸੱਚਾ, ਹਿਤਕਾਰੀ ਤੱਤ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ।" "ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣ-ਮੁਕਟ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਲ ਗਿਆਨ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਗਿਆਨ, ਪ੍ਰਗਿਆ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਸਹਿਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮਨਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਸਵਰਗ, ਸਤ੍ਯ-ਲੋਕ, ਕੈਲਾਸ ਜਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਰਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ ਜਨੋ, ਸਦਾ ਇਸ ਨੂੰ ਪੀਦੇ ਰਹੋ—ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੋ।" ਸੁਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਜਦੋਂ ਬਾਦਰਾਯਣ (ਵਿਅਾਸ) ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰੀ ਉੱਥੇ ਆਏ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਬਲੀ, ਉਦ੍ਧਵ, ਅਰਜੁਨ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ; ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।" "ਹਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਗਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪਾਰਵਤੀ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।" "ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਮੰਜੀਰੇ ਫੜੇ, ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਘੰਟੀ ਚਲਾਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਧੁਰ ਰਾਗ ਨਾਲ ਵੀਣਾ ਵਜਾਈ, ਅਰਜੁਨ ਸੁਰ ਦਾ ਅਗਵਾ ਬਣਿਆ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਇਆ, ਆਖਦੇ: 'ਵਿਜੈ! ਵਿਜੈ! ਹੇ ਕੁਮਾਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਇਸ ਸਤੂਤੀ ਵਿੱਚ!' ਅੱਗੇ ਵਿਅਾਸ ਪੁੱਤਰ (ਸ਼ੁਕਦੇਵ) ਲਗਾਤਾਰ ਸੁੰਦਰ ਰਚਨਾ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।" "ਉਥੇ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨੇ (ਹਰੀ, ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ) ਇਕੱਠੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਅਭਿਨੇਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਅਲੌਕਿਕ ਸਤੂਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ...