ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: "ਪਿਆਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੰਨਾ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਰਵਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਆਈ। ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਕਾ, ਜੋ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੁਰੀ ਮੰਨਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਹੜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਗਿਰੀਸ਼ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਛੋਟੀ ਭਲਾਈ ਜਾਂ ਛੋਟੀ ਭੁੱਲ ਤੇ ਵੀ ਜਲਦੀ ਰਾਜੀ ਜਾਂ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਜਿਵੇਂ ਰਾਵਣ ਤੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਏ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਦੌੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮਾਸ ਕੱਟ-ਕੱਟ ਕੇ ਹਰਾ (ਅਗਨੀ ਰੂਪ ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਜੁਬਾਨ 'ਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਸਾਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਕੇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਦਯਾਲੂ ਧੁਰਜਟੀ (ਸ਼ਿਵ), ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਲਪਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਹਣ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋਰ ਚਮਕਦਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬਸ, ਅੰਗਲ! ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੰਗ ਲਓ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਜਿਹੜੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧੇਰੇ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਤਕਲੀਫ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ।" ਉਹ ਪਾਪੀ ਅਸੁਰ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗਿਆ, "ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੈਂ ਹੱਥ ਰੱਖਾਂ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ, ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਹੱਸ ਕੇ, "ਓਮ" ਆਖ ਕੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਦ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਨੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਤਬ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਅਸੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਡਰ ਕੇ, ਹਿਲਦੇ ਕੰਬਦੇ, ਆਕਾਸ਼ ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਤੱਕ ਭੱਜੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ; ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੈਕੁੰਠ (ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ) ਗਏ। ਉਥੇ ਨਾਰਾਇਣ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਖੁਦ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰੀ ਤਿਆਗੀਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਆਦਰਸ਼ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਮੁੜਦਾ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ 'ਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਆ ਕੇ, ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਕਮਰ 'ਤੇ ਕਸਤਾ, ਮਿਰਗ-ਚੰਮ, ਦੰਡ, ਤੇ ਹੱਥ 'ਚ ਕੁਸ਼ਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਹ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਕਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ—ਕੀ ਦੂਰੋਂ ਆਇਆ? ਥੋੜ੍ਹਾ ਆਰਾਮ ਕਰ, ਇਹ ਆਤਮਾ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨਸੂਬਾ ਕੋਈ ਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਹੋਰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਇਹ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਜੋ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।" "ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ-ਗੁਰੂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਲ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਤੇ ਪਰਖ ਲੈ।" "ਜੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਝੂਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਕਾ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ; ਆਪਣਾ ਆਪ ਭੁਲ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਫਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਅਕਾਸ਼ 'ਚ "ਵਿਜੈ!", "ਨਮਸਕਾਰ!", "ਵਧਾਈ!" ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਈਆਂ। ਮਲੂਣ ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮਰਨ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਮੁਕਤ ਪਰਵਤ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਮਲੂਣ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਵਿਸ਼ਵ-ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਨਹੀਂ!" "ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ, ਪਰਵਤ-ਪਤੀ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰੀ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇ ਉਹਦੇ ਵੈਰੀ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" --- ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਾਜਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਚਲ ਪਈ—ਤਿੰਨ ਮਾਲਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ?" ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਏ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ 'ਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਜਾਂ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰ ਸਕੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੇ। ਪਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਣੇਤਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੋਤ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਪਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਇਹ ਗਲੇ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਬੇਅਦਬੀ ਸਮਝੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭੜਕ ਉਠੀਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੈਕੁੰਠ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਜਨਾਰਦਨ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਵਸਦੇ ਹਨ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ, ਜੋ ਸਤਜਨ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਉੱਠੇ। ਆਪਣੀ ਖੱਟ ਤੋਂ ਉਤਰੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੇ ਸੱਜੇ ਸਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਬੈਠੋ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਾਫ ਕਰਨਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਮਦ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।" "ਮੈਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੋਈ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ।" "ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਖਾਸ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਸੁਭਾਗ, ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਵੱਸੇਗੀ।" --- ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਸੰਤਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਯਾ, ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ।