ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਕੁਝ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੂਛਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਭਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਦੋ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਕਿਉਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ? ਇਸ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੰਦੇਹ ਸੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾਇਆ: "ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਵਰਨ ਵਿੱਚ ਹਨ—ਸੱਤ, ਰਜ ਅਤੇ ਤਮ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਹਰੀ, ਸ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹਨ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਦਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਨਿਗਰਾਨ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਰੁਕ ਗਈਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਾਦਾ—ਰਾਜਾ—ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਧਰਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਉਹਦੇ ਭਾਵਪੂਰਨ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਿਤ ਲਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਪੀੜਾ ਸਹੇੜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਾਰ ਕੇ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਪਰਮ, ਸੁਖਸ਼ਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਅਤੇ ਅਨੰਤ—ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਲੋਕ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਣਾ ਔਖਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਤੇ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਵਰਗੇ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਸਤ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਵਰਦਾਨ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ: "ਵਰਦਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਜਲਦੀ ਵਰਦਾਨ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਹੈ: ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਵ੍ਰਿਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਤਿੰਨ ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਗਿਰਿਸ਼ਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਛੋਟੀ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਭਲਾਈ ਜਾਂ ਭੁੱਲ 'ਤੇ ਵੀ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਜਿਵੇਂ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਬਾਣ ਦੇ ਸਤਕਾਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਾਸ ਹਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ ਹਵਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਭਿੱਜ ਗਈ। ਫਿਰ, ਮਹਾਂ ਦਯਾਲੂ ਧੁਰਜਟੀ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਨੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੋਰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਕੇ ਮੁੜ ਸਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਬਸ, ਅੰਗਲਾ! ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਚਾਹੀਦਾ, ਮੰਗ ਲੈ; ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਤੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਤਪ ਕਰ ਲਿਆ।" ਉਹ ਪਾਪੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਐਸਾ ਵਰਦਾਨ ਮੰਗਿਆ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਦੇਵੇ: "ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਾਂ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਾ ਹੋਏ, ਹੱਸ ਕੇ, "ਓਮ" ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਪ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਵਰਦਾਨ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਉਹ ਅਸੁਰ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼-ਪਾਤਾਲ, ਚਾਰਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਭੱਜੇ। ਦੇਵਤਾ, ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਬੈਠ ਗਏ; ਫਿਰ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਹੈ। ਉਥੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਖੁਦ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਕਿਸੇ ਆਤਮਾ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਪੀੜਤ ਦੇਖ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ, ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੂਰੋਂ ਆ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਕਮਰਬੰਧ, ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ, ਦੰਡ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਜਾਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਪੱਤੇ ਸੀ, ਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਥੱਕਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈਂ—ਕੀ ਤੂੰ ਦੂਰੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਥੋੜਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਆਤਮਾ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨਸੂਬਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁਣਾਈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੇ ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਹਦੇ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਜੋ ਡਕਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦਾ ਸਾਹਿਬ ਹੈ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬ, ਉਥੇ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਪਰਖ ਲੈ। ਜੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬੋਲ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੂਠੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਤੁਰਾਈ ਭਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ; ਆਪਣਾ ਚਿਤ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਗਊ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਫਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ "ਵਿਜੈ!", "ਨਮਸਕਾਰ!", "ਸ਼ਾਬਾਸ!" ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ, ਪਾਪੀ, ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ; ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਸ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਮੁਕਤ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਮਹਾਂਦੇਵ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਬੁਰਾਈ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹਾਂਦੇਵ, ਕੌਣ ਵੱਡਾ ਜੀਵ, ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਜਗਤ-ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਰਾਜ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਕਹਿਣਾ?" ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਕਥਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹਰੀ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਵੈਰੀ ਵੀ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਾਜਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਦ ਉਠਿਆ—'ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੌਣ ਹੈ?