ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਅਤੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਵਿਅਕਤ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਦਾ ਨਿਯਮ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜੀਵ ਉਸ ਪਰਮ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤਾ ਪੰਛੀ ਆਪਣਾ ਘੋਸਲਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਭੈ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਗਾਤਾਰ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ, 'ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ' ਵਾਲਾ ਅਠਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੀ ਦੂਜੀ ਅਰਧ ਵਿਚ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਅਸ਼ੁਭ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸਮਝ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਹ ਰੱਖਿਆ: "ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਜਦੋਂ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਭਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਜਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਕਿਉਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਦਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ (ਸਤ, ਰਜ, ਤਮ) ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਨਿਕਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਪਰ ਹਰੀ, ਉਹ ਤੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹਨ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਰੁਕ ਗਏ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਾਦਾ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਚੂਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਜੀ ਨੂੰ ਇਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਤਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਨਿਰੰਜਨ ਤੇ ਅਨੰਤ ਹੈ—ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਣਾ ਔਖਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਵਰ ਦਿਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਰਾਜ, ਦੌਲਤ ਆਦਿ—ਤਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹੋਰ ਵਰ ਮੰਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਵਰ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਵਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਅਚੂਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।" ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿਚ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਇੱਕ ਦੈਤਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵ੍ਰਿਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਗਿਰਿਸ਼ਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਉਹ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਭਗਤੀ ਜਾਂ ਭੁੱਲ ਨਾਲ ਵੀ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰਾਵਣ ਤੇ ਬਾਣਾ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤੁਟ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਬੈਠੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।" ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੇ, ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੱਟ ਕੇ, ਹਵਾ-ਰੂਪ ਹਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਨਾ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਮਹਾਂਕਰੁਣਾ ਵਾਲੇ ਧੁਰਜਟੀ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬਸ, ਪੁੱਤਰ! ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਮੰਗ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਤੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਬਹੁਤ ਅਤਿਆਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਉਹ ਪਾਪੀ ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, "ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵਾਂ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮਰ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ (ਸ਼ਿਵ), ਚਾਹੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਏ, ਪਰ ਹੱਸ ਕੇ 'ਓਮ' ਆਖ ਕੇ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਵਰ ਦੀ ਆਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਲਈ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਿਵ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਰ ਤੋਂ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਆਕਾਸ਼-ਪਾਤਾਲ, ਦਿਸਾਵਾਂ, ਇਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਭੱਜਦੇ ਰਹੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ ਸੁਝਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਨਾਰਾਏਣ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀਆਂ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਕੋਈ ਮੁੜਦਾ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ। ਉਹ ਕੰਧਾ, ਮ੍ਰਿਗਛਾਲ, ਦੰਡ, ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕੁਸ਼ਾ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ, ਕੀ ਦੂਰੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਆਰਾਮ ਕਰ, ਇਹ ਆਤਮਾ ਤਾਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਕਸਦ ਕੋਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਹੋਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਬਚਨਾਂ ਤੋਂ, ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨ ਲਈਏ, ਜੋ ਦੱਖਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੱਚਾ ਭਰੋਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਤੇ ਪਰਖ ਲੈ। ਜੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਝੂਠੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਝੂਠਾ ਆਦਮੀ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਤੁਰ ਤੇ ਚਲਾਕ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਸੂਝ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੀ ਹੱਥ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਤੁਰੰਤ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਫਟ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬਲਦ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ 'ਜੈ ਹੋ!', 'ਨਮਸਕਾਰ!', 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜੀਆਂ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਵਿਕਾਰੀ ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਅੰਤ ਵਿਚ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਂਦੇਵ! ਇਹ ਪਾਪੀ ਆਪਣੀ ਮੰਦਤਾ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।