ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਵੈਪਾਯਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਉੱਥੇ, ਮੈਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਟਿਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਵਚਨ ਹੈ, ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਤੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਵ੍ਯਕਤ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚ ਕੇ, ਆਪ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਦਾ ਸੰਚਾਲਨ ਕੀਤਾ; ਜਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਜੀਵਾਤਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤਾ ਪੰਛੀ ਆਪਣਾ ਘੋਂਸਲਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਹਰਿ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਭੈ ਹੈ, ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਵੈਦਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ' ਨਾਮਕ ਅਠੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਲੋਕ ਅਸ਼ੁਭ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਧਨਵਾਨ ਰਾਜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਰਿ ਦੇ ਭਗਤ ਨਹੀਂ। ਸਾਡਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ—ਜੋ ਦੋ ਉਲਟ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਕਿਉਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ? ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਕ ਰੂਪ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ—ਸਤ, ਰਜ, ਤਮ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੋਲਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਹਰਿ ਜੀ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹਨ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਗ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇਰੇ ਦਾਦਾ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਧਰਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਜੀ ਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਰਮ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਪਰਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਪਰਮ ਸੁਖਸ਼ਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਨੰਤ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਣਾ ਔਖਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਰਦਾਨ, ਰਾਜ ਤੇ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਸਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਵਰਦਾਨ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਬਰਕਤ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦੇਵਤਾ—ਬਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਜਲਦੀ ਵਰਦਾਨ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਅਚੁਤ ਜੀ ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਇੱਥੇ ਇਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ। ਇਕ ਦੈਤਿਆ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਕਾ ਨਾਮ, ਜੋ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਗਿਰਿਸ਼ਾ (ਸ਼ਿਵ) ਕੋਲ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਭਲਾ ਜਾਂ ਭੁੱਲ ਤੇ ਵੀ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰਾਵਣ ਤੇ ਬਾਣਾ ਦੀ ਸਿਫਤਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤੁੱਲ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਆਖ਼ਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਤੁਰੰਤ ਉੱਧਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ, ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਭਿੱਜ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਮਹਾਂ ਦਇਆਲੂ ਧੁਰਜਟੀ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਚਿੰਗਾਰੀ ਤੋਂ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਸਿਰ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਪਹਿਲੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੋ ਗਿਆ, ਅੰਗਲ! ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸੋ ਮੰਗ ਲੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਜੋ ਭੀ surrender ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਪਾਣੀ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ ਹੀ ਕਲੈਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਉਹ ਪਾਪੀ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਫਿਰ ਅਜਿਹਾ ਵਰਦਾਨ ਮੰਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗੇ: "ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਾਂ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਹੱਸ ਕੇ, 'ਓਮ' ਆਖ ਕੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੌੜਾ ਸੱਪ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਵਰਦਾਨ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਰਦਾਨ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉੱਥੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਆਸਮਾਨ-ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਕਰ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ; ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਆਪ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਦਾ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਕੋਈ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਈਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੂਰੋਂ ਆਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਕਮਰ-ਬੰਦ, ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮਾ, ਦੰਡ, ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ-ਘਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਹ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਪੁੱਤਰ! ਤੂੰ ਬੜਾ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ—ਕੀ ਤੂੰ ਦੂਰੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਥੋੜ੍ਹਾ ਆਰਾਮ ਕਰ, ਇਹ ਆਤਮਾ ਤਾਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।" "ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਕਸਦ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਾਉਣ ਲਾਇਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸ; ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਹੋਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਜੋ ਦੱਖਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।" "ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਹੈ, ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ! ਤਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਪਰਖ ਲੈ।" "ਜੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੂਠੇ ਹਨ, ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ! ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਤੁਰ ਤੇ ਮੋਹਕ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਸੂਝ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਮੂਰਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।