ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਅਮੰਗਲਮਈ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਹਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਗੁਣਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ! ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਲਗਾਤਾਰ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕੇ। ਸਾਵਰਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—ਜੋ ਕਈ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਾਪਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕੇ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਤਰਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵੇਦ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫਲਦੇ-ਫੁੱਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਸੱਤ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਸਨੰਦਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਅਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਕਰਸ਼ ਨਿਕਾਲਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੂੰ ਇਸ ਆਤਮ-ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁੱਤਾਬਕ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਸੰਯਮੀ ਮੁਨੀ ਵੀਰਵ੍ਰਤ ਨੇ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਬੜੀ ਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਏ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਿਰਮਲ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਲਯ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਹਾਤਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਸੀਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ—ਕਿਵੇਂ ਮਨ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਿਰੁਪਮ ਅਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ—ਉਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣ ਲਿਆ। ਉਹ ਜੋ ਇਸ ਜਗਤ ਦੇ ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਅਤੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਵ੍ਯਕਤ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਜੋ ਜਗਤ ਰਚ ਕੇ, ਖੁਦ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਦਾ ਨਿਰਵਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੇਹੀ ਜੀਵ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਨੀਦ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣਾ ਘੋਂਸਲਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਅਨੁਤਪੱਤੀ, ਨਿਡਰ ਹਰੀ ਦਾ ਨਿੱਤ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੇ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਭਾਗ ਦੀ 'ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ' ਨਾਮਕ ਸੱਤੱਤਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਅਮੰਗਲ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਸਮਝ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਰਾਜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਹਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡਾ ਇੱਥੇ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ: ਜਿਹੜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਦੋ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਕਿਉਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ? ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਏਕਤ੍ਰ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਰਚੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਸੱਤ, ਰਜ ਅਤੇ ਤਮਸ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਰੂਪ ਹਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੋਲਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਰੇਕ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਹਰੀ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਤੇ ਨਿਗਰਾਨ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਰੁਕ ਗਏ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਾਦਾ ਨੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਧਰਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਜੀ ਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਤਦ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਦੌਲਤ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਯਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਕਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵਰਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਪਰਮ, ਸੁਕਸ਼ਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਅਟਲ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਹੈ—ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਆਤਮਾ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਲੋਕ, ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਣਾ ਔਖਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਜਲਦੀ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਰਦਾਨਾਂ-ਰਾਜ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਮਸਤ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਹੜੇ ਵਰਦਾਨ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਜਲਦੀ ਵਰਦਾਨ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਇਸ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ ਇਕ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਦ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ। ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਕ, ਜੋ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਉਹ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਜਲਦੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਗਿਰੀਸ਼ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਜਰੂਰ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਵੇਂਗਾ; ਉਹ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਗੁਣ ਜਾਂ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤੁੱਲ ਬਲ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਏ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮਾਸ ਕੱਟ-ਕੱਟ ਕੇ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਝਲਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਰਤਬ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਤਦ, ਵੱਡੇ ਦਇਆਲੁ ਧੂਰਜਟੀ (ਸ਼ਿਵ), ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਿੱਚੋਂ ਚੰਗਾਰੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਣ ਤੋਂ ਵਚਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਰੀਰਕ ਰੂਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚਮਕਦਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਬੱਸ, ਅੰਗਲ! ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸੋ ਮੰਗ ਲੈ; ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਅਤਿ ਅਤਿ ਕਲੇਸ਼ ਕਰ ਬੈਠਾ।" ਉਹ ਪਾਪੀ ਅਸੁਰ, ਫਿਰ, ਐਸਾ ਵਰ ਮੰਗ ਬੈਠਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਯਾਂਕਰ ਸੀ: "ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਾਂ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ, ਚਾਹੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਾ ਸਨ, ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ "ਓਮ" ਆਖ ਕੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਗ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਵਰਦਾਨ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੱਥ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਕ੍ਰਿਆ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਹਟ ਗਏ। ਉਹ ਅਸੁਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੌੜ ਪਏ—ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਸੀਮਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਬੈਠ ਗਏ; ਫਿਰ ਉਹ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਉਥੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਿਆਗੀ ਹੋਏ, ਦੰਡ ਤਿਆਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਕੋਈ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਦੂਰੋਂ ਆ ਕੇ, ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਜਵਾਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਕਮਰਪੱਟਾ, ਮ੍ਰਿਗਚਰਮਾ ਤੇ ਦੰਡ ਧਾਰੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਫੜੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।