ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਬਾਰੇ ਗਹਿਰੀ ਵਿਚਾਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਨਾਂ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਗਾਸ਼ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਜੋ ਵਿਚਕਾਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਭ੍ਰਮ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਵਿਅਕਤਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਜਾਂ ਜਾਤੀ ਦੇ ਭੇਦ, ਆਖਰਕਾਰ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਨ ਦਾ ਖੇਡਣਾ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਵੀ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ, ਅਜਨਮਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਕੁਝ ਗੁਣ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਖਾਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਪਰਮ, ਅਪਾਰ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਾਪ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ। ਜੇ ਤਪਸਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਜਟ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ, ਜੋ ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਔਖਾ ਹੈਂ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ—ਇੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਰਤਨ ਵਾਂਗ। ਜਿਹੜੇ ਆਤਮਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੇਰੀ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਪਰ, ਹਰੇਕ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਗੁਣਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਜੋ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਹ ਸਾਵਰਣਾਂ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਧੂੜ ਦੇ ਰੇਜ਼ੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵੇਦ ਵੀ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ, ਆਤਮ-ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਸਨੰਦਨ ਜੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੇਦਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੀ ਸਾਰਤਾ, ਪੁਰਾਤਨ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਲੋਂ, ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਕਾਲੀ ਗਈ ਹੈ।" "ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ, ਇਸ ਆਤਮ-ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਸ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਪਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਆਤਮ-ਸਯਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੁਨੀ ਵੀਰਵ੍ਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।" ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਸ ਭਗਵਾਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸૃਜਨਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਪੁਰਾਤਨ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਦਵੈਪਾਯਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ।" "ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਤੇ ਆਸਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ—ਕਿਵੇਂ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਨਿਰਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।" "ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਵ੍ਯਕਤ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਜਗਤ ਰਚ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸਦਾ ਸਾਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਜੀਵਾਤਮਾ, ਸੁੱਤੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਨਿੜਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਹਰੀ ਉੱਤੇ, ਜਿਸਦਾ ਅਸਥਿਤਵ ਅਨਾਦਿ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਨਿਰਭੈ ਹੈ, ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ, 'ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ' ਨਾਮਕ ਸੱਤਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੋਇਆ।" ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਅਸ਼ੁਭ ਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਧਨਵਾਨ ਰਾਜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।" "ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ: ਜਿਹੜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਦੋਈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਫਲ ਕਿਉਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਕਤ੍ਰਿਤ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਸੱਤਵ, ਰਜਸ, ਤੇ ਤਮਸ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੋਲੇਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਹਰੇਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਪਰ ਹਰੀ ਤਾਂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ; ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰਾ ਨਿਗਰਾਨ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਰੁਕ ਗਏ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਾਦਾ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।" "ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਯਦੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਵਤਰੀ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਭਰੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਚ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਯਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵਰਸਾਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਉਹ ਪਰਮ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਸੁਖਮ, ਗਿਆਨ-ਰੂਪ, ਨਿਤ ਤੇ ਅਨੰਤ ਬ੍ਰਹਮ—ਜਿਸਨੂੰ ਆਪਾ ਜਾਣ ਕੇ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਲੋਕ, ਜਦ ਮੈਂ ਔਖਾ ਪੂਜਨਯੋਗ ਲੱਗਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਰਾਂ—ਰਾਜ, ਧਨ ਆਦਿ—ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਵਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਵਰ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਜਲਦੀ ਵਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਅਚੁਤ ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ।" "ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ।" "ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਕਾ ਨਾਮ ਦਾ, ਜੋ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ।" "ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਗਿਰਿਸ਼ਾ (ਸ਼ਿਵ) ਕੋਲ ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੇਗੀ; ਉਹ ਰਤਾ-ਬਲਕ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰਾਵਣ ਤੇ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਏ।" "ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮਾਸ ਹਵਾ-ਰੂਪ ਹਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦਿਆਂ।" "ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਖਾ ਵਿੱਚ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਜਟਾ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਭੀਜ ਗਈ।" "ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਦਇਆਲੂ ਧੁਰਜਟੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਚਿੰਗਾਰੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋਰ ਉੱਜਵਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੁਣ ਬਸ, ਅੰਗਲ! ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਵਰ ਮੰਗ; ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਬਹੁਤ ਅਣਉਕਤ ਦੁਖ ਕੀਤਾ ਹੈ।'" "ਉਹ ਪਾਪੀ ਫਿਰ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ: 'ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਾਂ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇ।'" "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਪਰ ਹੱਸ ਕੇ, 'ਓਮ' ਆਖ ਕੇ, ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" "ਫਿਰ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਵਰ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਹਟ ਗਏ।" "ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ, ਸ਼ਿਵ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਆਕਾਸ਼-ਪਾਤਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਕੋਈ ਹੱਲ ਨ ਲੱਭ ਸਕੇ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ; ਫਿਰ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ, ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।