ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਣੋ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਤ ਕਥਾ ਦੀ ਵਰਤਾਰਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਕਰਨਾ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਇਹ ਕਥਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦੇ ਹਨ, ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਥਾ ਮੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਲਾਂ, ਸ਼ਹਦ, ਤੇਲ, ਭਾਰੀ ਪਦਾਰਥਾਂ, ਅਤੇ ਗੰਦੇ ਜਾਂ ਬੇਕਾਰ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ ਵਿਚ, ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਨਸ਼ਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਈਰਖਾ, ਲੋਭ, ਪਖੰਡ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਥਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਵਾਨਾਂ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗੁਰੂਆਂ, ਗਾਵਾਂ, ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਜੋ ਰਜੋਦਰਮ ਵਿਚ ਹਨ, ਬਾਹਰਲੇ, ਪਤਿਤ, ਅਵੈਦਿਕ, ਦੋਹਰੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਜਾਂ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਚਾਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਯਾ, ਮੌਨ, ਸਾਦਗੀ, ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਉਦਾਰਤਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰੇ। ਗਰੀਬ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਬੀਮਾਰ, ਦੁਖੀ, ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਜੋ ਗਰਭਧਾਰਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਾਂਝ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਗੁਆਚ ਗਏ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭਪਾਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨ। ਜੇ ਇਹ ਕਥਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਤੁੱਟ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਦਿਵ्यता ਭਰਪੂਰ ਕਥਾ ਲੱਖਾਂ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਰੀਬ ਪਰ ਭਗਵਤ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਵਿਧੀ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਿਰਫ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਰਲੋਭ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਥਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗ੍ਰੰਥ ਅਤੇ ਪਾਠਕ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ। ਫਿਰ, ਤੁਲਸੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੈਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਝੰਜ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਮਧੁਰ ਕੀਰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੈਕਾਰ, ਸਤਕਾਰ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਧਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਵੈਰਾਗੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਗਾਇਨ ਅਤੇ ਵਾਦਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਗ੍ਰਹਸਥ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਅਗਨਿ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਸ਼ਲੋਕ ਲਈ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਖੀਰ, ਸ਼ਹਦ, ਘੀ, ਤੇ ਤਿਲ ਆਦਿ ਸਮੱਗਰੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਲਈ। ਜਾਂ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਯਜਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਾਣਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜੇ ਅਗਨਿ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਮੱਗਰੀ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਘਾਟ ਜਾਂ ਵਾਧਾ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕੇ। ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਿਵਾਰਨ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਜਾਪੇ ਜਾਣ; ਇਸ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੀਰ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਤੇ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਰਤ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਪਲਾ ਭਾਰ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲਿਪੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਗ੍ਰੰਥ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਦਾਨ, ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਯੰਮੀ ਅਤੇ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਪੁਰਾਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ, ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੋਗੇ? ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਆਪ Enjoyment ਤੇ Liberation ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ, ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਜਣੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕੀਤਾ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੇਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰੀ। ਇਸ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਈ; ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਆ ਗਈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈ ਗਈ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਗਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਣਤ ਦਯਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਹਰੀ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਹਰਨ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।" "ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੇਵਲ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਵੈਸ਼ਣਵ ਨਾਰਦ ਜੀ ਇੰਝ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਸੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹਨ; ਉਹ, ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਭਾਗਵਤ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਸੰਗਤ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਮ ਚਮਕ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ ਸੁਣੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਭਾਗਵਤ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਕਾਮਧੇਨੂ ਰੁੱਖ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫਲ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਮੁਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਸਿਕੋ, ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਸਾਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀਓ।" "ਇਹ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਲਿਖੀ, ਸਾਰੀ ਪਖੰਡ ਧਰਮ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਵੈਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸੱਚੀ, ਲਾਭਦਾਇਕ ਹਕੀਕਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਾਪਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਤੁਰੰਤ, ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਮਾਣਕ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦੀ ਧਨ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦਾ ਉੱਤਮ, ਨਿਰਮਲ ਗਿਆਨ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਨਿਸ਼ਕਰਮ ਗਿਆਨ, ਗਿਆਨ-ਵੈਰਾਗ-ਭਗਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸੁਣਨ, ਪਾਠ ਕਰਨ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।