ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮੀਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਧੂ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ্নਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ—ਫਲ, ਸੁਗੰਧਤ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ, ਮਿੱਟੀ, ਗੌ-ਉਤਪਾਦ, ਤੁਲਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੂਲ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਰੀਤੀਆਂ ਅਦਾ ਕੀਤੀਆਂ ਜੋ ਸਤਕਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸ੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਂ, ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਦੇ ਅੰਧ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ ਘੜੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹਨ?” ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਬੈਠ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਸ੍ਰੁਤਦੇਵ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹਣ ਆਏ। ਸ੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੋਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਪਨਾ ਰਚਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ, ਬੋਲਣ, ਪੂਜਣ, ਨਮਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਚੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।” “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਅਕਾਰਣ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ—ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕ, ਕੀ ਕਰੀਏ? ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ।” ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ੍ਰੁਤਦੇਵ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਕੇ, ਮਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜਾਣੋ ਕਿ ਇਹ ਸਾਧੂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹਨ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਪਰਸ਼ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” “ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਉੱਚ ਹਨ; ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਸੰਤੋਖ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਚਤੁਰਭੁਜ ਰੂਪ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹਾਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਘੱਟ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਅਦਬ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਸਮੇਂ ਸਿਰਫ ਮੂਰਤੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।” “ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਵੱਡੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਵੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮੀਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਸਮੇਤ, ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਹੀ ਰਾਹ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਛਿਆਸੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, “ਸ੍ਰੁਤਦੇਵ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ”, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੋ ਅਵਚਲ, ਅਵਿਆਖਿਆਤ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਵੇਦ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਤ ਅਤੇ ਅਸਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ?” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦਰੀਆਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਬਣਾਏ—ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਲਈ, ਸੰਸਾਰੀ ਕਾਰਜਾਂ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋਣ ਲਈ। ਇਹ ਹੀ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਸ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੰਗਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।” “ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ-ਮਯ ਸ਼ਲੋਕ ਅਤੇ ਨਾਰਦ-ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੇ ਇਸ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਧਰਮ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਨ। ਉਥੇ, ਕਲਾਪਾ ਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।” “ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਜਨਲੋਕ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ।” “ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਨਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਥੇ, ਮਨ-ਜਨਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਏ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਚਰਚਾ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਵੇਦ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਉਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਿਆ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ।” “ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਗਿਆਨ, ਤਪ, ਆਚਰਨ, ਸਮਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ, ਦੁਸ਼ਮਣ-ਮਿੱਤਰ, ਸਰਵ-ਸਮਾਨ ਸਨ; ਕੁਝ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਹੋਰ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।” ਸਨੰਦਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ, ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਲੇਟ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੁਣੇ ਹੋਏ ਬਾਰਡ ਸਵੇਰੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੌਰਤ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੇ ਸਤਕਾਰੀ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ।” ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਵਿਜੈ, ਵਿਜੈ! ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਹੇ ਅਜੇਯ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ! ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਤੂੰ, ਜੋ ਅਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਤੇਰਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅਗਿਆਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀਆਂ।” “ਇਹ ਵੱਡਾ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਦਿਖਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਆਖਰਕਾਰ ਅਸਾਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਬਦਲਾਅ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਬਦਲਾਅ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣਾ ਮਨ, ਬਚਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ ਹਨ।” “ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੀ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਹੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।” “ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਤੱਤ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਨੁਕ੍ਰਮ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਤ ਅਤੇ ਅਸਤ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਅਮਰਤਾ ਹੈ।” “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਸੀਮਾ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਨੀਵੀਂ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਰਾਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੁਖਮ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰਸਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਥੋਂ, ਹੇ ਅਨੰਤ, ਤੇਰਾ ਪਰਮ ਧਾਮ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।” “ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਦਭੁਤ ਜਣਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣ ਵਜੋਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ। ਪਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਝੂਠੀ ਪਛਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇਰਾ ਪਰਮ ਧਾਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੇਰਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਰਸ, ਸਾਰੀ ਭਿੰਨਤਾ ਛੱਡ ਕੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਵਡਿਆਈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗਿਆਨ, ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।