ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਨੂੰ ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਨਿਮੰਤ੍ਰਣ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਉਥੇ ਵੱਸ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਸਥਿਤੀ ਨੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਨਰ-ਨਾਰੀ ਸਭ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਬਨਾਇਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਉਲਾਸਤਾ ਨਾਲ ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ’ਤੇ ਉਹੀ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਏ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਘਾਹ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਚਰਨਾਮ੍ਰਿਤ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਘਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਫਲ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਜਲ, ਮਿੱਟੀ, ਗੌ-ਉਤਪਾਦ, ਤੁਲਸੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਧਰਮ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੈਂ, ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਧ ਕੂਏਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ-ਰਜ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ?" ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗਤ ਰਚ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਤਿਆਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਪਨਾ ਰਚ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਆਪ ਭੀ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੁਣਦੇ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਪੂਜਦੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਸੰਬਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਪਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ। ਜਿਹੜੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਅਟਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।" "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ! ਤੁਸੀਂ ਅਸਲੀਅਤ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਅਕਾਰਣ ਸਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਦਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਥੇ ਆਏ ਹਨ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਦੇਵਤੇ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਥੋੜ੍ਹੀ-ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਖਣ, ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਪੂਜਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਮੇਰਾ ਇਹ ਚਤੁਰਭੁਜ ਰੂਪ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਮੈਨੂੰ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਸਮੇਂ ਸਿਰਫ ਮੂਰਤੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।" "ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ-ਫਿਰਦਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੰਝ ਪੂਜਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ, ਆਪ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੀਂ ਸਕੰਧ, ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਛਿਆਸੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ" ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜੋ ਅਵਿਬਚਨੀਅ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਵੇਦ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਤਾ ਸੱਤ-ਅਸੱਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਲੋਕਿਕ ਕਾਰਜ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਅਸੰਲਗਨਤਾ ਲਈ ਰਚੇ। ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਤਨ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਧਾਰਿਆ, ਜੋ ਇਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੰਗਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾਰਾਯਣ-ਸੰਬੰਧੀ ਸ਼ਲੋਕ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਕ ਵਾਰ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਾਯਣ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਏ। ਉਹ ਭਾਰਤ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ।" "ਉਥੇ, ਕਲਾਪਾ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਾਯਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਤਦ, ਨਾਰਾਯਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਨਲੋਕ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਿਧਾਂਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਕੀਤਾ।" "ਇਕ ਵਾਰ, ਜਨਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਵਾਯੰਭੂਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੋਜਾਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਏ ਸੀ, ਉਥੇ ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਚਰਚਾ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਵੇਦ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਠਿਆ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।" "ਉਹ ਸਭ ਗਿਆਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਸਮਾਨ ਸਨ। ਕੁਝ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ।" "ਸ਼੍ਰੀ ਸਨੰਦਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਦ ਉਹ (ਪ੍ਰਭੂ) ਆਪਣੀ ਸਰਜਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੇਦ, ਆਪਣੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਗਦੇ ਹਨ।'" "ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਭਟ ਜਾਗਣ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਵੇਦ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ! ਹੇ ਅਜਨਮਾ! ਹੇ ਅਜੈ! ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਅਪਰਗਟ ਤੇ ਪਰਗਟ ਦੋਹਾਂ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਵੇਦ ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ।'" "ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਿਸ਼ਵ, ਜੋ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਅਸਾਰ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਘੜਾ ਬਣਨ ਤੇ ਟੁੱਟਣ ਵਿੱਚ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਕਰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।" "ਹੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪ-ਹਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਿਹੜੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸੱਚੇ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਨ ਹੋਈ।