ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੌਣ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਨਿਰਲੇਪ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਨਿਆਸੀ ਤੁਹਾਡੀ ਆਤਮਾ ਹੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਆਏ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਜੱਸ ਫੈਲਾਇਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਟਾ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਖੰਡ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰੋ, ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਨਿਮੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।" ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਦਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਉਥੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਪੁਰਖਾਂ ਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ ਮੰਗਲ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਕ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਨੱਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਘਾਸ ਤੇ ਗਾਏ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਅਾਸਨ ਲਿਆ ਕੇ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬਿਠਾਇਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋ-ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਫਲ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ, ਮਿੱਟੀ, ਗੋ-ਉਤਪਾਦ, ਤੁਲਸੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਯੋਗ-ਰੂਪ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੈਂ, ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਸਥੀ ਦੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਅਨੋਖੀ ਭੇਟ ਮਿਲੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹਨ?" ਜਦ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀ ਬੈਠ ਗਏ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹਣ ਆਇਆ। ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਆਦਰ-ਪੂਰਵਕ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਤਿਆਂ ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਸੁਪਨਾ ਰਚਦਾ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਵਿਚ ਪਰਕਾਸ਼ਤ ਹੁੰਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਮਰਨ, ਗਾਇਨ, ਪੂਜਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਜਾਂ ਸੱਚੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਪਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ; ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਭੌਤਿਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਲਗੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਅਪਹੁੰਚ ਹੋ।" "ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਜੋ ਮੌਤ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਕਾਰਣ ਤੇ ਅਕਾਰਣ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਾਸ ਹਾਂ; ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੁੱਖ ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਸਨਿਆਸੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ-ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਰਨ-ਧੂੜ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵੀ ਵਿਖਣ, ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰ ਕੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਉੱਚੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਚਤੁਰਭੁਜ ਰੂਪ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨੀ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਾਰ ਹੋ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਾਰ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਮੂੜ, ਜੋ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਤੇ ਅਪਮਾਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਜਾ ਵੇਲੇ ਮਾਤਰ ਮੂਰਤੀ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾਂ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਨਿਆਸੀ ਦੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਦ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਉਤੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਲੱਛ ਮਿਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਸੱਚਾ ਮਾਰਗ ਉਪਦੇਸ਼ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਛਿਆਸੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ", ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੀ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਅਵਿਬਚਨੀਯ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਵੇਦ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਸਤਿਤਵ ਤੇ ਅਨਸਤਿਤਵ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ?" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਸੰਸਾਰਕ ਕਾਰਜ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਅਲਗਾਪਨ ਲਈ ਰਚੇ। ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾਰਾਯਣ-ਸੰਬੰਧੀ ਸ਼ਲੋਕ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਚਾਲੇ ਸੰਵਾਦ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਿ-ਪਾਤਰ ਨਾਰਦ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਾਯਣ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਏ, ਜੋ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਹਨ। ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੇ ਇਸ ਭਾਗ ਵਿਚ ਲੋਕ-ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਤਪ ਕਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਕਲਾਪਾ ਪਿੰਡ ਦੇ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ।" "ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਜਨਲੋਕ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵਾਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਬ੍ਰਹਮ-ਤੱਤਵ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਨਲੋਕ ਵਿਚ, ਸਵਾਯੰਭੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜਨਾ ਹੋਈ, ਉੱਥੇ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਏ ਹੋਏ ਸੀ, ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਟਿਕਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮ-ਤੱਤਵ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋਈ, ਤੇ ਓਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਠਿਆ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਪੁੱਛਿਆ।" "ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ, ਤਪ ਤੇ ਆਚਰਨ ਵਿਚ ਸਮਾਨ, ਤੇ ਸੰਪਤੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ।" "ਸ਼੍ਰੀ ਸਨੰਦਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਵੇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।