ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੜੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸाक्षੀ, ਸਵੈ-ਰੂਪ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕਮਲ-ਪਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਭਗਤ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜਾ ਜੀਵ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕਮਲ-ਪਦਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਲੇਪ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋ?" ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਵਿਨਾਸੀ ਬੁਧੀ, ਨਾਰਾਇਣ-ਰੂਪ, ਸ਼ਾਂਤ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਰਾਜਾ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿਖੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਵਸੋ, ਤੇ ਨਿਮੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।" ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੱਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਸ਼ਟਾ ਹਨ, ਉਥੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਕ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਘਾਸ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਆਸਨ ਲਿਆ ਕੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਿਥਿ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ ਉਲਾਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਲ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ, ਮਿੱਟੀ, ਗਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦ, ਤੁਲਸੀ, ਕੁਸ਼ਾ, ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਧੀ-ਵਤ ਪੂਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ, ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਧ-ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਘਰ ਹਨ, ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਿਆ?" ਜਦ ਮਹਿਮਾਨ ਆਸਨ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਅੱਜ, ਪਰਮ-ਪੁਰਖ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਰਚ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਸੁਣਦੇ, ਬੋਲਦੇ, ਪੂਜਦੇ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਤੇ ਸਚ-ਮੁਚ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਪਰ, ਜੋ ਮਨ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ। ਤੇ ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਅਪਹੁੰਚ ਹੋ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰਮ-ਆਤਮਾ, ਅੰਦਰਲੇ ਤੱਤ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਕਾਰਣ-ਅਕਾਰਣ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹਨ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਗਤ-ਭਰ ਵਿਖੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਦੇਵਤਾ, ਤੀਰਥ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਦਰਸ਼ਨ, ਸਪਰਸ਼, ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੁਆਰਾ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਥੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਉੱਤਮ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਸੰਤੋਖ, ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵਧ ਕਰ ਉੱਤਮ ਹਨ।" "ਮੇਰਾ ਚਤੁਰਭੁਜ ਰੂਪ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਤੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਮੂਰਖ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਤੇ ਅਦਬ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਵੇਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੂਰਤੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਭ ਕਾਰਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਰੱਖ ਕੇ ਪੂਜੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਨਾਲ ਪੂਜੋ, ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਕੇ ਪੂਜਿਆ ਤੇ ਉੱਚਾ ਗੰਤਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਦਵਾਰਕਾ ਪਰਤ ਗਏ।" ਇਥੇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਛਿਆਸੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ 'ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ' ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਮਹਾ-ਪੁਰਾਣ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ, ਪਰਮ-ਤੱਤ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਵੇਦ ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਪਰਮ-ਤੱਤ, ਜੋ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸੰਬੰਧਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਕਾਰਜ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਅਸੰਗਤਾ ਲਈ ਰਚੀ।" "ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਤਨ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਨੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ-ਮਯ ਸ਼ਲੋਕ ਤੇ ਨਾਰਦ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਨਾਰਦ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਜਗਤ-ਭਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਖੇ, ਜੋ ਸਦਾ-ਕਾਲੀਕ ਹਨ, ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਏ।" "ਉਹ, ਜੋ ਭਾਰਤ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਤੇ ਮੰਗਲ ਲਈ, ਧਰਮ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਨ, ਆਦਿ-ਕਾਲ ਤੋਂ।" "ਉਥੇ, ਕਲਾਪਾ ਪਿੰਡ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।" "ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਨਲੋਕ ਦੇ ਪੁਰਾਤਨ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਿੱਖਿਆ ਦਿਤੀ।" "ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਨਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸਵਾਇੰਭੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜਨਾ ਹੋਈ, ਜਿਥੇ ਮਨ-ਜਨਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।" "ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਵਿਖੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਏ, ਉਥੇ, ਜਿਥੇ ਵੇਦ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮ-ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਚਰਚਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਓਹੀ ਸਵਾਲ ਉਠਿਆ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਉਪਦੇਸ਼, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।