ਜਨਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ—even ਉਹ ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਸਨ—ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਜਨਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੀਆਂ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧ ਚੁੱਕੀ ਸੀ; ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਜਨਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪੈਰ ਧੋਏ ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਰਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਜਨਕ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਜਨ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਅਜੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਜਨਕ ਨੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵਿਣੂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੋਹੇ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਖੀ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹੋ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।" "ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਦਾਨੀ, ਉਹ ਸਾਧੂ ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਪਰ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਵਿਰਕਤ ਹਨ?" "ਤੁਸੀਂ ਯਦੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਈ।" "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਸਾਡੇ ਘਰ ਰਹੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ; ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਨਿਮੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।" ਰਾਜਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚੀਤਾ ਹਨ, ਉਥੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਨਰ-ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਸ੍ਰੁਤਦੇਵ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਕ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਘਾਸ ਅਤੇ ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪਾਣੀ, ਹੇ ਭਾਗਵਤ, ਉਸਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਵਾਰ ਅਤੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਲਗਾਇਆ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਸ੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਫਲ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਮਿੱਟੀ, ਗਉ-ਉਤਪਾਦ, ਤੁਲਸੀ, ਦਰਭਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਹੈ ਜੋ ਗੁਣ ਵਧਾਉਂਦੀ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ, ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਦੀ ਅੰਧ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਘਰ ਹਨ?" ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਬੈਠ ਗਏ ਅਤੇ ਆਦਰ ਪਾ ਚੁੱਕੇ, ਸ੍ਰੁਤਦੇਵ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹਣ ਆਇਆ। ਸ੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਏ।" "ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਲੇਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਪਨਾ ਰਚਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਉਹ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਸੁਣਦੇ, ਬੋਲਦੇ, ਪੂਜਦੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।" "ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਪਹੁੰਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜੋ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਕੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।" "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੱਤ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਜੋ ਮੌਤ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਅਕਾਰਣ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਟੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ—ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕ; ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ੍ਰੁਤਦੇਵ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਇਹ ਸਾਧੂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹਨ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਦੇਵਤਾ, ਤੀਰਥ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਦਰਸ਼ਨ, ਛੂਹਣ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਚਤੁਰਭੁਜੀ ਰੂਪ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਮੰਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਸਮੇਂ ਕੇਵਲ ਮੂਰਤੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਭ ਕਾਰਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਵੱਡੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਮੁੜ ਦੁਵਾਰਕਾ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਛਿਆਸੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਸ੍ਰੁਤਦੇਵ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ" ਨਾਮ, ਪੂਰਨ ਹੋਈ—ਪਾਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀ ਪਰੀਖਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਜੋ, ਅਵਿਵਰਣਯ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਵੈਦ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਬਣਾਏ—ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਲਈ, ਸੰਸਾਰਕ ਕਾਰਜਾਂ ਲਈ, ਆਤਮਾ ਲਈ, ਅਤੇ ਵਿਰਕਤਤਾ ਲਈ।" "ਇਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖਿਆ; ਜੋ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾਰਾਯਣ-ਮਯ ਸ਼ਲੋਕ ਅਤੇ ਨਾਰਦ-ਨਾਰਾਯਣ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ।" "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਨਾਰਦ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨਾਰਾਯਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਏ।" "ਉਹ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਇਸ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ, ਧਰਮ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਨ, ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਨਕ, ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ, ਸ੍ਰੁਤਦੇਵ ਅਤੇ ਸੰਤ-ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।