ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਭਗਵਾਨ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉਠੇ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਝੁਕ ਗਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਸਵੈ ਭਗਵਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਮਹਿਮਾਨੀ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਮਝੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਐਸਾ ਚਮਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਪਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਾ ਲੱਗਿਆ। ਜਨਕ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨਾਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ ਨਾ ਵੀ ਹੋਣ—ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੀਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਨਕ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹਾਸੂ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਏ ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਜਨਕ ਨੇ ਉਹ ਜਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਧੂਪ, ਫੁੱਲ, ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਗੰਧ, ਦੀਵੇ, ਭੋਜਨ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਨਕ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਪੈਰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਛੁਹੇ, ਜਦ ਉਹ ਪੈਰ ਮੋੜ ਕੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।" "ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਚਨ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਭਗਤ ਕੇਵਲ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।" "ਕੌਣ ਤੇਰਾ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੰਨਿਆਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ?" "ਤੂੰ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਆਇਆ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕੀਤਾ।" "ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਅਖੰਡ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਇੱਥੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਰਹੋ; ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਨਿਮੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਨਰ-ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਨੱਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਘਾਹ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫਲ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਮਿੱਟੀ, ਗੋ-ਉਤਪਾਦ, ਤੁਲਸੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਤਗੁਣ ਵਧਾਉਂਦੀ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, "ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ, ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਦੇ ਅੰਧੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੋ ਗਿਆ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੀ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹੀ ਹਨ!" ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਬੈਠ ਗਏ ਅਤੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗਤ ਰਚਿਆ ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਿਚ ਆ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨਹੀਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਤਿਆਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਪਨਾ ਰਚਦਾ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ, ਕਹਿੰਦੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕਪਟ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਵਿਖੇ ਖੋ ਜਾੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ ਅਪਹੁੰਚ ਹੋ, ਪਰ ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।" "ਤੁਸੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋ, ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਹੋ, ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਅਕਾਰਣ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਲੁਕਵੇਂ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਉ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਹੀ ਭਲੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਦੇਵਤੇ, ਤੀਰਥ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ—ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਦਰਸ਼ਨ, ਸਪਰਸ਼ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਣ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਉੱਚੇ ਹਨ।" "ਮੇਰਾ ਇਹ ਚਤੁਰਭੁਜ ਰੂਪ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਮੂੜ੍ਹ ਹਨ, ਵੈਰੀ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਵੇਲੇ ਪਤਲੇ ਪਤਲੇ ਰੂਪ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣ—all ਕੁਝ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਦੇਖਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਜੇ ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰੀਤਿ, ਚਾਹੇ ਵੱਡੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸਮੇਤ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪ ਵਾਂਗ ਮੰਨ ਕੇ ਉੱਚਾ ਗਤੀ ਪਾਈ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਮੁੜ ਦੁਆਰਕਾ ਪਰਤ ਗਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ' ਨਾਮਕ ਛਿਆਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਅਵਿਬਚਨੀ, ਅਵਿਅੱਖਿਆਤਮਕ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਸਤ ਅਸਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਗੁਣ-ਆਧਾਰਤ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਕੀ ਭੂਮਿਕਾ ਹੈ?" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ—ਇਹ ਸਭ ਰਚੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ, ਲੋਕਿਕ ਕਾਰਜਾਂ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਅਪਹਿਤ ਹੋਣ ਲਈ।