ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਆਨਰਤ, ਧਨਵਾ, ਕੁਰੂ, ਜਾਂਗਲ, ਕਙਕ, ਮਤਸ੍ਯ, ਪਾਂਚਾਲ, ਕੁੰਤੀ, ਮਧੁ, ਕੇਕਯ, ਕੋਸਲ, ਅਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਲੋਕ—ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਹੋਣ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ—ਸਭ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ, ਜੋ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਿਦੇਹ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਅਚ੍ਯੁਤ ਆਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਹੱਥੀਂ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਜਸਵੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉਠੇ। ਉਹ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਸਾਡੀ ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਆਪ ਆਏ ਹਨ। ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਦਾ ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਦਿੱਤੇ, ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਨਕ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ, ਵਿਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆਏ ਹਰ ਕਿਸੇ—even ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਿਖਾ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਅਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਭਗਵਤ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਚਰਨ ਧੋਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੱਕਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾ, ਵਸਤ੍ਰ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਜਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬਲਦ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਨਕ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ, ਜੋ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ, ਬਹੁਲਾਸ਼੍ਵ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਸਭ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਏ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਭਗਤ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਨਿਰਲੇਪ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆਏ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕੀਤੇ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਨਾਰਾਇਣ ਹੋ, ਅਤੇ ਧੀਰਤਾ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਹਿਤ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵੱਸੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਨਿਮੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।” ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਨਰ-ਨਾਰੀ ਸਭ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦਾ ਘਰ ਆ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆਏ ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ ਅਤੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ, ਉਹ, ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਘਰਵਾਲੇ ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਫਲ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਮਿੱਟੀ, ਗੋ-ਉਤਪਾਦ, ਤੁਲਸੀ, ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਕਮਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਵਧਾਉਂਦੇ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, “ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ, ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਦੀ ਅੰਧੀ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਘਰ ਹਨ, ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?” ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਆਦਰ ਪਾ ਗਏ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਤਿਆਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਪਨਾ ਰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਵਿਚ ਪਰਕਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹੋ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ, ਆਖਦੇ, ਪੂਜਦੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸੱਚੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਪਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੂਰ ਹੋ। ਜੋ ਭਾਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਹੋ, ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਕਾਰਣ ਤੇ ਅਕਾਰਣ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਓਟੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਦਾਸਾਂ ਨੂੰ, ਹੁਕਮ ਦਿਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਰੇ ਹੋ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਭਲੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਰਨ-ਧੂੜ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵੀ ਨਜ਼ਰ, ਛੂਹ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਸੰਤੋਖ ਤੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਕੇ ਹਨ। ਇਹ ਚਤੁਰਭੁਜ ਰੂਪ ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ। ਜੋ ਮੂੜ੍ਹ, ਮੈਨੂੰ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਵੇਲੇ ਸਿਰਫ ਮੂਰਤੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਹੀ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਾ ਕੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਏਕ ਰੂਪ ਜਾਣਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਲਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਮੁੜ ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ।