ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਦੋਵਾਂ ਪੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਰੂਕਾ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦੀ ਹੋਈ ਰਥੀ ‘ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਤ੍ਰਿ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ, ਅਸੀਤ, ਅਰੁਣਿ, ਖੁਦ ਮੈਂ (ਵਿਆਸ), ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਕਣ੍ਵ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਚ੍ਯਵਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਜਿਧਰ-ਜਿਧਰ ਭਗਵਾਨ ਜਾਂਦੇ, ਉਥੋਂ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਵੇ। ਆਨਰਤ, ਧਨਵ, ਕੁਰੂ, ਜਾਂਗਲ, ਕਙਕ, ਮਤਸ੍ਯ, ਪਾਂਚਾਲ, ਕੁੰਤੀ, ਮਧੁ, ਕੇਕਯ, ਕੋਸ਼ਲ, ਅਰਨ ਆਦਿ ਦੇ ਲੋਕ—ਸਭ ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ—ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਨੈਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਤਰ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਚਾਨਣ ਹੋ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਉਥੇ-ਉਥੇ ਸੁਖ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਿਦੇਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਲੋਕ, ਰਾਜਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉਠੇ, ਤੇ ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ—ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਿਆ ਹੀ ਸੀ। ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਦੋਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਾਸਾਰਹ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਜਿਹੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾ ਹੋਈ। ਜਨਕ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੂਰ-ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬਿਠਾਇਆ, ਚੰਗੀਆਂ ਅਸਨੀਆਂ ‘ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਪੈਰ ਧੋਏ ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ। ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਜਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਿਥੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿ਷्णੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੋਹ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਬਹੁਲਾਸ਼੍ਵ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਰਜ਼ੁ ਕੀਤੀ, “ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਸਰਵਾਤਮਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਹੋ। ਅੱਜ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਭਗਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਤਿਆਗੀਆਂ, ਸੰਤੋਖੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕੀਤੀ। ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਰਹੋ, ਨਿਮਿ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।” ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਸੱਦੇ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਉਥੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੰਗਲ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਵੀ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਕ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦਾ ਘਰ ਆ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਘਾਸ ਅਤੇ ਗਊ-ਚਮੜ ਦੀਆਂ ਅਸਨੀਆਂ ਲਿਆ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਝ ਨ੍ਹਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋ-ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਫਲ, ਸੁਗੰਧਤ ਜੜਾਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਜਲ, ਮਿੱਟੀ, ਗਊ ਉਤਪਾਦ, ਤੁਲਸੀ, ਦੂਬ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਂ, ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਦੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਅੱਜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਸੁਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਰਨ-ਧੂੜ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ?” ਜਦ ਮਹਿਮਾਨ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਆਰਜ਼ੁ ਕੀਤੀ, “ਅੱਜ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਤਿਆਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਪਨਾ ਰਚ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹੋ। ਜਿਹੜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਬੋਲਦੇ, ਪੂਜਦੇ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਜਿਹੜਿਆਂ ਦਾ ਮਨ ਵਿਅਸਤ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ; ਤੇ ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਅੰਤਹਕਰਣ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹੋ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਜੋ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਕਾਰਣ ਤੇ ਅਕਾਰਣ, ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ।” ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਮੰਗਲ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਰਨ-ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਦਰਸ਼ਨ, ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਉੱਚੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਚਤੁਰਭੁਜ ਰੂਪ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ। ਜੋ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਜਾਂ ਅਪਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਜਾ ਵੇਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੂਰਤੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ-ਫਿਰਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਗਏ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਖਿੜ ਉਠੇ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਮਿਲਿਆ।