ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਸੀ। ਉਹ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਾਰੇ ਲਕੜੇ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਵਿਦੇਹਾਂ ਵਿਚ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਰਤਵੀ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਕੇਵਲ ਯਾਤਰਾ-ਧਰਮ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਜਰੂਰੀ ਰੀਤਾਂ ਅਦਾ ਕਰਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਥਿਲਾ ਦਾ ਸੀ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਦੋਵੇਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਦਾਰੂਕ ਨੇ ਰਥ ਲਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਨੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਕਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਨਾਰਦ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਤ੍ਰਿ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਰਾਮਾ, ਅਸੀਤ, ਅਰੁਣੀ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਕਣਵ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਚਯਵਨ ਆਦਿ—ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਦੇਹ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਰੱਬ ਜਾਂਦੇ, ਉਥੇ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਂਦੇ, ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਆਨਰਟ, ਧਨਵਾ, ਕੁਰੂ, ਜਾਂਗਲਾ, ਕੰਕਾ, ਮਤਸਿਆ, ਪਾਂਚਾਲਾ, ਕੁੰਤੀ, ਮਧੂ, ਕੇਕਯ, ਕੋਸ਼ਲ, ਅਰਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਮਲ-ਜਿਹੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ, ਰੱਬ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਿੱਧਰ-ਜਿੱਧਰ ਰੱਬ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਸੁਭਾਵਕ, ਦੁਖ-ਨਾਸਕ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਦੇਹ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਤੇ ਲੋਕ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਹਥਾਂ ਵਿਚ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਖਿੜੀ ਮਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਰੱਬ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕੇਵਲ ਸੁਣਦੇ ਸਨ। ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਏ ਨੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਰੱਬ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਦਾਸਾਰਹਾ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ) ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਰੱਬ ਨੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਘਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਚੱਲਿਆ। ਜਨਕ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਹੜੇ ਦੂਰ-ਦੂਰੋਂ ਆਏ, ਚਾਹੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ, ਜਨਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁਕਿਆ। ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰੱਬ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾ, ਵਸਤ੍ਰ, ਧੂਪ, ਦੀਵਿਆਂ, ਭੇਟਾਂ, ਗਾਂ ਤੇ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਨਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੈਠੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਛੁਹ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕ, ਸਾਖੀ ਹੋ; ਤੇ ਅੱਜ, ਅਸੀਂ ਜਿਹੜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹੋ। ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ; ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਛੱਡੇਗਾ, ਜੋ ਵਿਰਕਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਨਿਰਧਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਅਟੱਲ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਨਾਰਾਏਣ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤਪ ਕਰ ਚੁਕੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਸਾਡੇ ਘਰ ਰਹੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ; ਨਿਮੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।" ਰਾਜਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਰੱਬ, ਉਥੇ ਰਹੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਨਰ-ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਨਕ ਵਾਂਗ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦਾ ਘਰ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਨੱਚਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਘਾਸ ਤੇ ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਬਿਸਤਰਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ, ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਅਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ, ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਲ, ਸੁਗੰਧੀ ਜੜਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਮਿੱਟੀ, ਗੋ-ਉਤਪਾਦ, ਤੁਲਸੀ, ਦਰਬਾ, ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਹੜੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦੀ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ। ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਸੋਚਦੇ, "ਮੈਂ, ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੇ ਅੰਧ-ਕੂਏ ਵਿਚ ਫਸਿਆ, ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਹਨ, ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ?" ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹਣ ਗਏ। ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ, ਪਰਮ-ਪੁਰਖ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ, ਪੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਤੇ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹੋ। ਜਿਹੜੇ ਸੁਣਦੇ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਖਰੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕਰਮ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤੀ ਪਦਾਰਥ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਫਸਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਪਰਮ-ਆਤਮਾ, ਅੰਤਰ-ਤੱਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦੇ, ਕਾਰਣ ਤੇ ਅਕਾਰਣ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਾਸ ਹਾਂ; ਸਾਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੱਬ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਰੱਬ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹਨ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਆਪਣੀ ਚਰਨ-ਧੂੜ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਤੀਰਥ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਦਰਸ਼ਨ, ਛੁਹਾਵੇ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।