ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁਕ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਸੂਰਮੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੌਕੜਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਮਨ ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਲੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਥਲ ਪਥਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਖਿਆਂ ਸਹਿਤ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ—ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਸਭ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ। ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਸੀ। ਉਹ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਚਤੁਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤੇ ਵਿਸ਼ੇ ਭੋਗਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੇਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਯਾਦਰਚਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਕਰਦਾ, ਕਿਸੇ ਤਨ-ਮਨ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਭਾਣੇ ਜੋ ਕੁਝ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਜੇਹੜਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਲੋੜੀਂਦਾ, ਉਹ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ, ਮੈਥਿਲਾ ਦਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਅਚੂਤ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦਰੂਕਾ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸੰਗ, ਵਿਦੇਹ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਨਾਰਦ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਤ੍ਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ, ਅਸੀਤ, ਅਰੁਣੀ, ਮੈਂ (ਸੁਕਦੇਵ), ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਕਣ्व, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਚਯਵਨ ਆਦਿ ਹੋਰ ਵੀ ਸਾਥੀ ਸਨ। ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ, ਆਪਣੇ ਹਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਉਗਦਾ ਹੋਵੇ। ਆਨਾਰਟ, ਧਨਵਾ, ਕੁਰੂ, ਜਾਂਗਲਾ, ਕੰਕ, ਮਤਸਿਆ, ਪਾਂਚਾਲ, ਕੁੰਤੀ, ਮਧੂ, ਕੇਕਯ, ਕੋਸ਼ਲ, ਅਰਣਾ ਆਦਿ ਦੇ ਲੋਕ, ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਮ੍ਰਦੁ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਦੇ ਰਹੇ—ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੋਵੇਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਤੇ ਦੁਖ-ਨਾਸਕ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵਿਦੇਹ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਚੂਤ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ, ਹਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜ ਗਏ; ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ। ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਦੋਵੇਂ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਦੋਵੇਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਾਸਾਰਹ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਦਾ ਨਿਮੰਤ੍ਰਣ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਚੱਲਣ ਦਿੱਤਾ। ਜਨਕ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨ—even ਜੇਹੜੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾ ਸਨ—ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬਠਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਜਲ ਲੈ ਲਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਪਰਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਜਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਵਸਤ੍ਰ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੇਟ, ਗਾਂ ਤੇ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮਿੱਠੀ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਬੈਠੇ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਛੂਹ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਪ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਸੇਵਕ, ਤੇ ਦਰਸ਼ਕ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ; ਤੇ ਅਸੀਂ, ਜਿਹੜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਭਗਤ ਕੇਵਲ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਨਿਰਭੋਗੀ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਆਪਣੀ ਕੀਰਤੀ ਫੈਲਾਈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ। ਨਮਸਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਟੱਲ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਸਾਡੀ ਘਰ-ਵਾਸੀ ਹੋ ਜਾਓ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ; ਨਿਮੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਿਮੰਤ੍ਰਣ ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਾ, ਉਥੇ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਮਰਦ-ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗ ਦਿੰਦਾ। ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਨਕ ਵਾਂਗ, ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਨੱਚਿਆ। ਉਹ, ਘਾਸ ਤੇ ਗੋ-ਚਮੜੇ ਦੇ ਆਸਨ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰਤਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਜਲ, ਹੇ ਭਾਗਯਵਾਨ, ਉਹ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਾਰ, ਤੇ ਘਰ-ਵਾਸੀ, ਆਪ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਫਲ, ਸੁਗੰਧੀ ਜੜਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਮਿੱਟੀ, ਗੋ-ਉਤਪਾਦ, ਤੁਲਸੀ, ਕੁਸ਼ਾ, ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਚਿਤ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਭਲਾਈ ਵਧਾਉਂਦੇ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ: 'ਮੈਂ, ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਮੀਲ ਮਿਲੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਹੀ ਘਰ ਹਨ?' ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹਣ ਆਇਆ। ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਜ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਲਿਆਂਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਪਨਾ ਰਚ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਬੋਲਿਆ, ਪੂਜਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਖਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹੋ। ਨਮਸਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਅੰਦਰ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦੇ, ਕਾਰਣ-ਅਕਾਰਣ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ, ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ—ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ।