ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਗਈ। ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਸੁਭਾਵਕ ਖਿੱਚ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਲਜਾਲੂ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਝੁਕੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ, ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲਈ। ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਉਸਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਤਲਪ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਮਨ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਛਾ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਮੇਲੇ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁੜੀ ਰਥ 'ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਂਰਥੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਉਂ ਉੱਡਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹਿਰਨਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮਾ (ਬਲਰਾਮ) ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਭੇਜੇ—ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ—ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਹੀ ਅਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਯਥਾ-ਸੰਭਵ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਭੀਖ ਜਾਂ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਸੀ 'ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਜੋ ਜਰੂਰੀ ਕਰਮ ਸਨ, ਉਹ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਵੀ ਨਿਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਮੈਥਿਲ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦਰੂਕਾ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿਦੇਹ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਨਾਰਦ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਤ੍ਰਿ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ, ਅਸੀਤ, ਅਰੁਣਿ, ਮੈਂ ਖੁਦ (ਸ਼ੁਕਦੇਵ), ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਕਣਵ, ਮੈਤਰੇਯ, ਚਯਵਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸਾਥ ਸਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਗਿਆ, ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਸਤੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਨਰਟ, ਧਨਵਾ, ਕੁਰੁ, ਜਾਂਗਲਾ, ਕਂਕ, ਮਤਸ੍ਯ, ਪਾਂਚਾਲ, ਕੁੰਤੀ, ਮਧੁ, ਕੇਕਯ, ਕੋਸ਼ਲ, ਅਰਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਲੋਕ—ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਔਰਤਾਂ—ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਕੋਮਲ ਨਿਗਾਹ ਸੀ, ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ, ਚਿੱਟੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਿਦੇਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਚੁਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਤੋਹਫ਼ੇ ਲੈ ਕੇ ਮਿਲਣ ਆਏ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉਠੇ, ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਹੱਥ ਜੋੜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ ਸੁਣਦੇ ਆਏ ਸਨ। ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਤਾ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਦਾ ਆਗ੍ਰਹ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਜਿਹੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਖੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਜਨਕ ਨੇ, ਦੂਰ-ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ—even ਜੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਸੀ—ਆਪਣੇ ਘਰ ਬੁਲਾਇਆ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ, ਜਨਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਧੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਵਸਤ੍ਰ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਜਨ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਜਨਕ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਛੁਹ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਜੀਵਾਤਮਾ ਹੋ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ, ਸਾਕਸ਼ੀ। ਅਸੀਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਸਿਮਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ ਹੋ।" "ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਭਗਤ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਉਹ ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ?" "ਤੁਸੀਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਫੈਲਾਈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਖੰਡ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਘਰ ਰਹੋ, ਆਪਣੀ ਪੈਰੀਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਨਿਮੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।" ਰਾਜੇ ਦੇ ਆਗ੍ਰਹ 'ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਥੇ ਰਹੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੰਗਲਤਾ ਲਿਆਉਂਦੇ। ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਵੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਅਚੁਤ ਦਾ ਘਰ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਸਨੇ ਜਨਕ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਨੱਚਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀਟਾਂ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ ਤੇ ਪੂਰਨ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਉਹ, ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਘਰਵਾਲੇ, ਆਪ ਵੀ ਨ੍ਹਾ ਗਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਫਲ, ਸੁਗੰਧਤ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਮਿੱਟੀ, ਗਾਊ-ਉਤਪਾਦ, ਤੁਲਸੀ, ਸੰਕਲਪ ਘਾਹ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਤਕੁਨ ਵਧਾਉਂਦੇ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ, "ਮੈਂ, ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅੰਨ੍ਹੀ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾ ਲਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਰਨ ਧੂੜ ਹੀ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਆਸਥਾਨ ਹੈ?" ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ। ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਅੱਜ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਆਏ ਹਨ—ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨਹੀਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਤਿਆਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਪਨਾ ਰਚਦਾ ਤੇ ਖੁਦ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ, ਓਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹੋ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ, ਗੱਲ ਕਰਦਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਕਰਦਾ, ਉਸਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦੋਵੇਂ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਘਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਾਰ ਆਨੰਦ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਅਮੋਲਕ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਬਣੀ।