ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਮਾ (ਬਲਰਾਮ) ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਣਗੇ, ਪਰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਤਿਆਗੀ ਬਣ ਕੇ ਤਿਨਾਂ ਦੰਡ ਲੈ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਲਈ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਰਹੇ। ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਰਾਮਾ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਬੁਲਾਇਆ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਭਿਖਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਖਾ ਲਿਆ। ਉੱਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਕ ਮਹਾਨ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਵੇਖੀ ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸੁੰਦਰ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਨੈਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਦਾ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਅਸਰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਵੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਹ ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਲਜਾਲੂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ। ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਨ ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੌਰਾਨ, ਜਦ ਉਹ ਕੁੜੀ ਰਥ 'ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਰਾਹ ਰੋਕਣ ਆਏ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ੇਪ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਦਾਸ-ਦਾਸੀਆਂ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਉਪਹਾਰ ਭੇਜੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਸੀ। ਉਹ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਹੀ ਅਰਪਿਤ ਸੀ, ਸਭ ਲਕਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਉਹ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਮਿਥਿਲਾ ਨਗਰ ਵਿਚ ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਯਾਦ੍ਰਿਚਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ, ਉਸੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਜੋ ਕੁਝ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਸੀ 'ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਜਰੂਰੀ ਵਿਧੀਆਂ ਕਰਦਾ। ਉਸੀ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਸੀ, ਜੋ ਨਿਮਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਰੂਕਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿਦੇਹ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਰਦ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਤ੍ਰਿ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮਾ, ਅਸੀਤ, ਅਰੁਣੀ, ਸੁਆਮਿ ਸ਼ੁਕਦੇਵ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਕਣ੍ਵ, ਮૈਤ੍ਰੇਯ, ਚ੍ਯਵਨ ਆਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਸਨ। ਜਿਥੇ ਜਿਥੇ ਭਗਵਾਨ ਪਹੁੰਚੇ, ਓਥੇ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਤੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਮਿਲਣ ਆਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਨਰਟ, ਧਨਵਾ, ਕੁਰੂ, ਜਾਂਗਲ, ਕਂਕ, ਮਤ੍ਸਯ, ਪਾਂਚਾਲ, ਕੁੰਤੀ, ਮਧੁ, ਕੇਕਯ, ਕੋਸ਼ਲ, ਅਰਨ ਆਦਿਕ ਦੇ ਲੋਕ, ਨਰ-ਨਾਰੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਮੁਖ ਨੂੰ, ਸੁਮੀਤ ਭਾਵ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੁ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਗੀਤ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਏ, ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵਿਦੇਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਮਿਲਣ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਆ ਕੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਲਿਆਣ ਵਾਸਤੇ ਆਏ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਮੰਤਰਣ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਨਕ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਏ ਹੋਏ ਸਭ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ ਨਾ ਵੀ ਹੋਣ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ। ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਜਨ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦ ਆਦਿ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਵ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਵਿਣੂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵੈ-ਰੂਪ, ਦਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਸਾਖੀ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਜਿਹੜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹੋ।" "ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਕੇਵਲ ਤੁਹਾਡੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਤਿਆਗੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਦਾਤਾ ਹੋ?" "ਤੁਸੀਂ ਯਦੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਸਤੇ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਉਤਰੇ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਖੰਡ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਸਾਡੇ ਘਰ ਰਹੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਨਿਮੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।" ਇੰਝ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹਨ, ਉਥੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਲਿਆਏ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਘਾਸ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਆਸਨ ਲਿਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋ ਕੇ ਅਤਿਥਿ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਉਹ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨ੍ਹਾ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਫਲ, ਸੁਗੰਧੀ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ, ਮਿੱਟੀ, ਗਾਉਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦ, ਤੁਲਸੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਉਚਿਤ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਤਗੁਣ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੈਂ, ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਦੇ ਅੰਧੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲਈ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਗਏ!