ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨੰਦ ਬਾਬਾ, ਗਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਦਾ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹਟਾ ਨਾ ਸਕੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਐਸੀ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣਾ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਸਦਾ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸੀ, ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਯਾਦਵ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਤਸਵ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਚੌਰਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਪਰਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਬਾਰੇ—ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਹਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੀਰਥ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੀ ਧੀ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਮ (ਬਲਰਾਮ) ਉਸਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੇਣਗੇ, ਪਰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤ੍ਰਿਦੰਡ ਧਾਰੀ ਵੈਰਾਗੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਉਹ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ। ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਦੀ ਬਹੁਤ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸੱਦਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਭਿੱਖ ਵਜੋਂ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਖਾ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭੀ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਹਿਰਦਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਲਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਦੁਸਰੇ ਪਾਸੇ, ਜਦ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਦੀ ਦਿਲੀ ਇੱਛਾ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਗਈ। ਕੁੜੀਆਂ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਕੁਦਰਤੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾ ਕੇ, ਲਜਾਲੂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗੀ। ਅਰਜੁਨ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ—ਉਸਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ ਦੌਰਾਨ, ਜਦ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਰਥ ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਤਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੂਰਮੇ ਜੋ ਰਸਤਾ ਰੋਕਦੇ ਸਨ, ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ—ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ (ਬਲਰਾਮ) ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗੂ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਪਹਾਰ—ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਸਭ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ—ਭੇਜੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਸੀ। ਉਹ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਹੀ ਅਰਪਿਤ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਗਿਆਨੀ, ਅਤੇ ਵੈਰਾਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਮਿਥਿਲਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਯਾਦ੍ਰਿਚਾ ਮਿਲਦਾ, ਉਹੀ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਨਿਭਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਜੋ ਕੁਝ ਭਿੱਖ ਵਜੋਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਸੀ ਉੱਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਰਮ ਯੋਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਕਰਦਾ। ਉਸੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਥਿਲ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਦਾਰੂਕਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਕੇ, ਸਾਥੀ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਰਦ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਤ੍ਰਿ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ, ਅਸੀਤ, ਅਰੁਣਿ, ਖੁਦ ਸ਼ੁਕਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਕਣ੍ਵ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਚਯਵਨ ਆਦਿ ਵੀ ਸਨ। ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਾਂਦੇ, ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਐਸੇ ਆਉਂਦੇ ਜਿਵੇਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਆਨਰਟ, ਧਨਵਾ, ਕੁਰੂ, ਜਾਂਗਲ, ਕਂਕ, ਮਤ्सਯ, ਪਾਂਚਾਲ, ਕੁੰਤੀ, ਮਧੁ, ਕੇਕਯ, ਕੋਸ਼ਲ, ਅਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੇ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਤੱਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਤਰ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਖੁਲ ਗਈ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾ-ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੁਨ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਿਦੇਹ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਅਚੁਤ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਚਿਹਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਆਏ ਸਨ। ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਦੋਵੇਂ, ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੁੜ ਕੇ, ਦਾਸਾਰ੍ਹ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਅਤਿਥਿ-ਸੇਵਾ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ, ਪਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿੰਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਾਨੁਭਾਵਾਂ—even ਜੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾ ਵੀ ਸਨ—ਨੂੰ ਘਰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਿਰਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾ, ਵਸਤ੍ਰ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਜਨ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨੁਭਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਪੂਰੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦ੍ਰਸ਼ਟਾ ਅਤੇ ਸਾਖੀ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਗਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਉਹ ਜੋ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਫੈਲਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਜੋ ਅਖੰਡ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਨਾਰਾਇਣ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਤਪੱਸਵੀ ਹੋ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਕੁਝ ਦਿਨ ਸਾਡੇ ਘਰ ਰਹੋ ਅਤੇ ਨਿਮਿ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।