ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨੰਦ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਗੋਪ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਭਰਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਪਿਆਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਗੀ ਜਾਂ ਵੀਰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਇਹ ਦੋਸਤੀ, ਜੋ ਭਲੇ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇਣ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਹਿਲਾਂ, ਭਰਾਵੋ, ਅਸੀਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ; ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਹੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਜ-ਸੰਪੱਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਲੇ ਜੋ ਸੱਚੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ, ਪੁਰਾਣੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ ਰੋ ਪਏ। ਨੰਦ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਰਹੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ: “ਅੱਜ ਜਾਂ ਕੱਲ੍ਹੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।” ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਨੰਦ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਅਨੇਕ ਕੀਮਤੀ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਉਦਧਵ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੇ ਬੇਅੰਤ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਵਾਪਸੀ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂਂ ਚਲ ਪਏ। ਨੰਦ ਜੀ, ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਮਨ ਹਟਾਉਣਾ ਔਖਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪੂਜਕ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜਦ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮੀਂਹਾਂ ਦਾ ਮੌਸਮ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮੇਲੇ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਆਦਿ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅੱਧ ਵਿਚ ‘ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ’ ਨਾਮਕ ਚੌਰਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ। ਇਸ ਮਗਰੋਂ, ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਵਿਅਾਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ?” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਪਾਸੋਂ ਭੈਣ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਰਾਮ ਉਸਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੇਣਗੇ, ਪਰ ਹੋਰ ਅਸਹਿਮਤ ਸਨ। ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਅਰਜੁਨ ਤ੍ਰਿਦੰਡ ਧਾਰੀ ਵੈਰਾਗੀ ਬਣ ਕੇ ਦੁਵਾਰਕਾ ਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਉਹ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਮਿਹਮਾਨ ਵਜੋਂ ਨਿਯੋਤਾ ਦਿੱਤਾ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੋ ਭੀਖ ਵਿਚ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਖਾ ਲਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਇਕ ਮਹਾਨ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸਦਾ ਦਿਲ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਖਿੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਆ ਟਿਕਿਆ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਵੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣ ਲਿਆ—ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਕੁਦਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਈ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦਿਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜੁਨ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਅਪਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ—ਉਸਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਇਕ ਵੱਡੇ ਮੇਲੇ ਦੌਰਾਨ, ਜਦ ਉਹ ਕੁੜੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈ, ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਰਾਹ ਰੋਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਤ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਬੇਅੰਤ ਕੀਮਤੀ ਤੋਹਫੇ ਭੇਜੇ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ—ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਚਾਰੇ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਮਿਥਿਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ, ਉਹੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਂਦਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜੋ ਕੁਝ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਸੀ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਜਰੂਰੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ। ਉਸੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਥਿਲਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਾਰੁਕਾ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਰਦ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਤ੍ਰਿ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ, ਅਸੀਤ, ਅਰੁਣਿ, ਖੁਦ ਸ਼ੁਕਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਕਣਵ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਚਯਵਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਸਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜਾਂਦੇ, ਲੋਕ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਮਿਲਣ ਆਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਗਦਾ ਹੈ। ਆਨਰਟ, ਧਨਵ, ਕੁਰੂ, ਜਾਂਗਲ, ਕਂਕ, ਮਤਸਯ, ਪਾਂਚਾਲ, ਕੁੰਤੀ, ਮਧੁ, ਕੇਕਯ, ਕੋਸ਼ਲ, ਅਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਉਸਦੇ ਕਮਲ-ਵਾਂਗ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ—ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਹੋਣ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਤਰ-ਅੱਖੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ; ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਏ ਗੀਤ ਸੁਣਦੇ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾ-ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਫੈਲਦੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ਼ਕ ਸਨ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਿਦੇਹ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਚੁਤ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਦੋਵੇਂ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਦਾ ਨਿਯੋਤਾ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ, ਪਰ ਇਕ ਹੀ ਸਮੇਂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਾ ਲੱਗਿਆ।