ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਹਾਨ ਯਤੀਆਂ ਨੇ, ਪੰਡਿਤਾਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਸਨਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਮਾ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਗਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਅੰਜਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਰਭ, ਕੋਸਲ, ਕੁਰੂ, ਕਾਸ਼ੀ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਸਭਾ ਮੈਂਬਰਾਂ, ਯਾਜਕਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਭਿਖਮੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪਿਛੋਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਪૃਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਪૃਥਾ, ਯਮਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਨਾਰਦ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਜਣ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦਿਆਂ। ਨੰਦ ਜੀ ਅਤੇ ਗੋਪ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰੇ ਗਏ। ਨੰਦ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹੇ। ਵਸੁਦੇਵ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲੀ ਨਾਲ, ਨੰਦ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦਾ ਜੋ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ—even ਮਹਾਨ ਵੀਰਾਂ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ। ਇਹ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਨਿਭਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਵਾਪਸ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਕਦੇ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਭਰਾਵਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਹੁਣ, ਸੰਪੱਤਾ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਹੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਸੀ ਚਮਕ-ਦਮਕ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਲੇ ਜੋ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅੰਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਸੁਦੇਵ, ਪੁਰਾਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਆਇਆ। ਨੰਦ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੋਚਦਾ, "ਅੱਜ ਜਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੱਜਣ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ, ਵਧੀਆ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਅਣਮੁੱਲੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਆਦਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਦ੍ਧਵ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਬੇਅੰਤ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਨੰਦ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਨੰਦ, ਗਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਹਟਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਇੰਝ ਹੀ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸੀ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁੜ ਕੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤਿਉਹਾਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵੀ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿਚ, "ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ" ਨਾਮਕ ਚੌਰਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਭਾਵਤ ਮਹਿਲਾਨੀ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭੈਣ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਾਸੇ ਭੈਣ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਸਨ ਕਿ ਰਾਮਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੇਣਗੇ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਅਸਹਿਮਤ ਸਨ। ਅਰਜੁਨ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਤ੍ਰਿਣਾਂ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਾਲਾ ਸੰਨਿਆਸੀ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।" "ਉੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਲਈ, ਉਹ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਮਾ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਕ ਦਿਨ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਨਿਯੋਤਾ ਦਿੱਤਾ, ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੋ ਭੀਖ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਖਾ ਲਈ। ਉੱਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਕ ਮਹਾਨ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉੱਠਿਆ।" "ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਈ; ਉਹ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਚੁਪਕੇ ਚੁਪਕੇ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਅਰਜੁਨ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਚੈਨ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਆਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਕਾਬੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" "ਇਕ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੌਰਾਨ, ਜਦ ਉਹ ਕੁੜੀ ਰਥ ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਵੀਰ ਰਾਹ ਰੋਕਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹ ਗਿਆ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਆਦਮੀ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਤੋਹਫੇ ਵਜੋਂ ਭੇਜੇ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ—ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਗਿਆਨੀ, ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਂਦਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਮਿਲਦਾ, ਉਹੀ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ।" "ਉਸ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਥਿਲਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸੀ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਾਰੁਕਾ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ।" "ਨਾਰਦ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਤ੍ਰਿ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ, ਅਸੀਤ, ਅਰੁਣੀ, ਮੈਂ (ਸ਼ੁਕਦੇਵ), ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਕਣਵ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਚ੍ਯਵਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਯਾਤਰਾ ਵਿਚ ਸਾਥੀ ਸਨ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜਾਂਦੇ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਉਂਦੇ, ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਸਮੇਤ ਉਗਦਾ ਹੋਵੇ। ਆਨਰਟ, ਧਨਵਾ, ਕੁਰੂ, ਜਾਂਗਲ, ਕਂਕ, ਮਤਸਯ, ਪਾਂਚਾਲ, ਕੁੰਤੀ, ਮਧੂ, ਕੇਕਯ, ਕੋਸਲ, ਅਰਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੌਲੀ ਮਸਕਾਨ ਤੇ ਕੋਮਲ ਨਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦੀ, ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ—ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਹੋਣ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ।