ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਠੀਕ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ—ਗਾਂਵਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਜਿਤ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਸੰਕਲਪ-ਸਨਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੰਡਤਾਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਰਾਮਾ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਨ੍ਹਾਏ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵੰਦੇ-ਕਵੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੰਡੇ। ਫਿਰ, ਆਪ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਪੰਡਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਦਰਭ, ਕੋਸਲ, ਕੁਰੁ, ਕਾਸ਼ੀ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੜੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਸਭਾ-ਸਦੱਸਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਪੰਡਤਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਤੀਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੰਦਿਆਂ ਯਜਨਾ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਪ੍ਰਿਥਾ, ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਨਾਰਦ, ਦੇਵ ਰੂਪ ਵਿਅਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ-ਸਬੰਧੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਯਾਦਵ ਕੁਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਨੰਦ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਗੋਆਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਗਏ; ਉਹ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਨੰਦ ਜੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਭਰਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਪਿਆਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਛੱਡਣਾ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਬੀਰਾਂ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਜੋ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਨਿਭਾਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਫਲ ਵੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਇਹ ਕਦੇ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਿਛਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੌਚਿਆ, ਹੁਣ, ਰਾਜ-ਸਮਪੱਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਹੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ-ਵੈਭਵ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਅੱਖੀਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਨਰਮ ਹੋਇਆ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭਿ (ਵਸੁਦੇਵ), ਪੁਰਾਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਰੋ ਪਿਆ। ਨੰਦ ਜੀ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਤੇ ਰਾਮ ਲਈ ਕੀਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਬੜੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, "ਅੱਜ, ਕੱਲ੍ਹ" ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ, ਨੰਦ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਧੀਆ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ। ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਦ੍ਧਵ, ਬਲਰਾਮ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਬੇਹਿਸਾਬ ਦਾਤਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਨੰਦ, ਗੋਆਲੇ ਤੇ ਗੋਆਲਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਹਟਾ ਨਾ ਸਕੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਸ਼ਟ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸੀ, ਮੀਂਹਾਂ ਦੀ ਰੁੱਤ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁੜ ਕੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਉਤਸਵ, ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਹੋਈਆਂ ਮਿਲਾਕਾਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਚੌਰਾਸੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ," ਜੋ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿਆਗੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭੈਣ ਕਿਵੇਂ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਬਣੀ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਰਜੁਨ ਜੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਰਾਮ ਜੀ ਉਹਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੇਣਗੇ, ਪਰ ਹੋਰ ਲੋਕ ਅਸਹਿਮਤ ਸਨ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਅਰਜੁਨ ਤ੍ਰਿਦੰਡ ਧਾਰੀ ਵੈਰਾਗੀ ਬਣ ਕੇ ਦੁਆਰਕਾ ਆ ਗਏ। ਉਥੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭੀਖ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕੁਆਰੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਬੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਜਾਗ ਉਠਿਆ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਦਰਤੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀ ਗਈ, ਲਜਾਲੂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਨੈਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੇ। ਅਰਜੁਨ, ਸਦਾ ਉਸਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਚੈਨ ਨਾ ਮਿਲਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਸਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁੜੀ ਰਥ ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਜੋ ਵੀਰ ਮਾਰਗ ਰੋਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਥਲੇ ਹੋ ਗਏ; ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ—ਸਭ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ—ਤੋਹਫੇ ਵਜੋਂ ਭੇਜੇ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਸੀ। ਉਹ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਵਿਦੇਹਾਂ ਵਿਚ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਯਾਦ੍ਰਿਚਾ ਮਿਲਦਾ, ਉਹੀ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਮੇਹਨਤ ਦੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਜੋ ਕੁਝ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਸਾਦ ਸਮਝ ਕੇ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਜਰੂਰਤ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਉਥੇ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਵੀ ਮੈਥਿਲਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚ્યੁਤ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਨ। ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਦਰੂਕਾ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦਾ ਰਥ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਨਾਰਦ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਤ੍ਰਿ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ, ਅਸੀਤ, ਅਰੁਣਿ, ਆਪ (ਸ਼ੁਕਦੇਵ), ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਕਣਵ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਚ੍ਯਵਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ—ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਾਂਦੇ, ਲੋਕ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਆਗਵਾਨੀ ਕਰਦੇ।