ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖੋ—ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਸਭਾ ਸਮੇਤ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਜਨਾ ਸਮੇਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਅੱਗਿ-ਹੋਤ੍ਰ ਆਦਿ ਆਮ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਯਜਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਸਜਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਸਨਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਰਾਮਾ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਏ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਭਟਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਖੁਦ ਸਜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਆਦਿ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਦਰਭ, ਕੋਸਲ, ਕੁਰੂ, ਕਾਸ਼ੀ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਞਜਯ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ, ਕਰਮਕਾਂਡੀ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਯਾਤਰੀ ਸੰਨਿਆਸੀ ਆਦਿ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਪ੍ਰਿਥਾ, ਯਮਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਨਾਰਦ, ਦੇਵਤਾ ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਤਰ-ਸਬੰਧੀ—ਇਹ ਸਭ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦੇ ਹੋਏ। ਨੰਦ, ਆਪਣੇ ਗੋਪ-ਸੰਗੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਵਸੁਦੇਵ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਨੰਦ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਭਰਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਜੋ ਡੋਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਛੱਡਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ—even ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਜਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ। ਇਹ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਜੋ ਉੱਚ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਨਿਭਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਫਲ ਸਿਰਫ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਿਛਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਭਰਾ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ; ਹੁਣ, ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਰਾਜ-ਵਿਭਵ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਹੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਜ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਮਿਲੇ ਜੋ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਜਾਂ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵਸੁਦੇਵ (ਆਨਕਦੁੰਦੁਭਿ), ਪੁਰਾਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਰੋ ਪਿਆ। ਨੰਦ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਤੇ ਰਾਮ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੋਇਆ, 'ਅੱਜ ਜਾਂ ਕੱਲ੍ਹ' ਕਰਦਾ, ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਨੰਦ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਧੀਆ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਰੇਸ਼ਮ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ। ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਉਦਧਵ, ਬਲਰਾਮ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਅਨੇਕ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਨੰਦ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਨੰਦ, ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਲਈ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸਬੰਧੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਯਾਦਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਈਸ਼ਵਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸੀ, ਮੀਂਹਾਂ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਫਿਰ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦਵ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਉਤਸਵ, ਯਾਤਰਾ ਸਮੇਂ ਹੋਈਆਂ ਮਿਲਾਪਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿਚ, 'ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਚੌਰਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਪਰਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਲਈ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦਾ ਸਲੋਕ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਵਿਆਹ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰ, ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦਾ-ਭਟਕਦਾ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਮ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੇਣਗੇ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਅਰਜੁਨ ਤ੍ਰਿਣ-ਧਾਰੀ ਸੰਨਿਆਸੀ ਬਣ ਕੇ ਦੁਆਰਕਾ ਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਅਰਜੁਨ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਯਥਾ-ਸ਼ਰਧਾ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੋ ਭਿਕਸ਼ਾ ਵਜੋਂ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਖਾ ਲਿਆ। ਉੱਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਆ ਟਿਕਿਆ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ, ਲਜਜਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇ ਨੈਣ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੇ। ਅਰਜੁਨ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਠੰਢ ਨਾ ਪਾ ਸਕਿਆ—ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀ। ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ ਦੌਰਾਨ, ਜਦ ਉਹ ਕੁੜੀ ਰਥ ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਰਾਹ ਰੋਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਹਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਉਥਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਤਲੇ ਹੋ ਗਏ; ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ। ਬਲਰਾਮ, ਵਿਆਹ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਆਦਮੀ-ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਆਦਿ ਬਹੁਤ ਤੋਹਫੇ ਭੇਜੇ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਸੀ। ਉਹ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਲਕਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਪੂਰਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਮਿਥਿਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਵਜੋਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਨਿਭਾਂਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਜੋ ਕੁਝ ਤੀਰਥ-ਸੇਵਾ ਲਈ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਸੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਜਰੂਰੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਵੀ ਮੈਥਿਲਾ ਸੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ; ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਅਚੂਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਸਨ।