ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਗਲਾਂ ਵਿਚ ਹਾਰ ਨਾ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤਿਲਕ ਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਯਜਮਾਨ ਮੰਡਪ ਵੱਲ ਆਈਆਂ। ਉਥੇ ਨਗਾਰੇ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਡੋਲ, ਸ਼ੰਖ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਰੰਗਮੰਚੀ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਟ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਗਾਇਕ ਵਡਿਆਈਆਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਗੰਧਰਵ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ, ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਲੇਪੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਅਠਾਰਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤਾਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਕੰਗਣ, ਹਾਰ, ਪਾਜੇਬ ਅਤੇ ਕੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੰਡਿਤ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਹੋਰ ਮੈਂਬਰ, ਸਾਰੇ ਰੇਸ਼ਮ ਵਿਚ, ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਭ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਗਿ ਹੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਯਜਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸਮੇਂ ਮੌਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਿਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ—ਗਾਂਵਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੰਡਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਏ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਭਟਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਖੁਦ ਸਜ ਕੇ, ਪੰਡਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਦਰਭ, ਕੋਸਲ, ਕੁਰੂ, ਕਾਸ਼ੀ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਪੰਡਤਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੰਡਰਦੇ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਯਜਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਪૃਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਪૃਥਾ, ਯਮਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਨਾਰਦ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਅਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਦ ਕਿ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਨੰਦ ਅਤੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਬੜੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਓਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਵਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਨੰਦ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਭਰਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਪਿਆਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ—even ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ। ਇਹ ਦੋਸਤੀ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਹੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਕਾਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਫਲ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਤਿਆਗਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਹਿਲਾਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਹੁਣ, ਸੰਪੱਤਾ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਹੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਜ ਦਾ ਤੇਜ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲੇ ਜੋ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਵਸੁਦੇਵ, ਪੁਰਾਣੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨੰਦ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਗੋਵਿੰਦ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੋਚਦਾ, "ਅੱਜ ਜਾਂ ਕੱਲ੍ਹ।" ਫਿਰ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਨੰਦ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਰੇਸ਼ਮ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਉਧਵ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੇਹਿਸਾਬ ਭੇਟਾਂ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਨੰਦ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਨੰਦ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੀਂਹਾਂ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਉਤਸਵ ਬਾਰੇ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਦੂਜੇ ਅਰਧ, ਦੇ ਚੌਰਾਸੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ, 'ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ', ਸੰਨਿਆਸੀ ਮਹਾਪੁਰਖਾਂ ਲਈ ਲਿਖੇ ਗ੍ਰੰਥ, ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਭੈਣ—ਉਸਦੇ ਬਾਰੇ, ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ?" ਸੂਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਾਸੋਂ ਭੈਣ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਦੁਯੋਧਨ ਨਾਲ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਅਰਜੁਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਤ੍ਰਿਣਾਂ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਾਲਾ ਸੰਨਿਆਸੀ ਬਣ ਕੇ ਦੁਵਾਰਕਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਦਰ ਪਾਇਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੋ ਭੀਖ ਵਿਚ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਖਾਧਾ। ਉੱਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸਦਾ ਦਿਲ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਵੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ—ਇਹ ਕੁੜੀਆਂ ਲਈ ਕੁਦਰਤੀ ਗੱਲ ਸੀ; ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ, ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲਿਆ। ਅਰਜੁਨ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਆਤਮਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ—ਉਸਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਉਲਝ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ ਦੌਰਾਨ, ਜਦ ਉਹ ਰਥ ਵਿਚ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਆਏ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਲਰਾਮ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਆਦਮੀਆਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ—ਸਭ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ—ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚ ਤੋਹਫੇ ਭੇਜੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਹੋਇਆ।