ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਯਥਾ ਧਰਮ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਯਗ੍ਯ-ਸਥਲ ‘ਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਯਜ੍ਯ ਕਰਵਾਏ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਬੜੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰ ਆਏ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਰਾਜੇ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਰਭਿਤ ਤੇ ਲਾਲੀ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਹਥੀਂ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਸੰਸਕਾਰ ਮੰਡਪ ਵੱਲ ਆਈਆਂ। ਉਥੇ ਡੋਲ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਨੌਚਣ ਵਾਲੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸੀ, ਗਾਇਕ ਤੇ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀਸਹਿਤ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਯਥਾ ਵਿਧੀ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨ੍ਹੋਏ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਅੱਠਾਰਾਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਸਮੇਤ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਚੂੜੀਆਂ, ਹਾਰ, ਪਾਇਲ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਕੇ ਸਜਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਹਵਨ-ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਬੜੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜੋ ਰੇਸ਼ਮ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਸਮੇਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਗ੍ਯ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਯਥਾ ਵਿਧੀ, ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਆਦਿ ਆਮ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਯਜ੍ਯ ਕਰਕੇ, ਯਗ੍ਯ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ—ਗਾਂਵਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ—ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ ਦਿਤਾ। ਜਦੋਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਤਮ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਮ ਤਾਲਾਬ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਏ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਫਿਰ ਖੁਦ ਸਜ ਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਕਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਰਭ, ਕੋਸਲ, ਕੁਰੂ, ਕਾਸ਼ੀ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ, ਕਰਮਕਾਂਡ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜੇ, ਪਿਤਰ, ਪੂਤ (ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ) ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ—ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਵਾਸ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਯਜ੍ਯ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਪೃਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਪૃਥਾ, ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਨਾਰਦ, ਦੈਵੀ ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਪਿਘਲ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦੇ ਹੋਏ। ਨੰਦ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਿਚ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਵਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਹੁਣ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਨੰਦ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਬੋਲੇ: "ਭਰਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਨੇਹ ਦਾ ਬੰਧਨ ਪਿਆਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿਆਗਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ—even ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ। ਇਹ ਮਿਤ੍ਰਤਾ, ਜੋ ਭਲੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਉਤੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਫਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਹੁਣ, ਸੁਖ-ਸਮਪੰਨਤਾ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਹੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਜ-ਸੰਪੱਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਲੇ ਜੋ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਅੰਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਨੇਹ ਵਿਚ ਪਿਘਲੇ ਹੋਏ ਵਸੁਦੇਵ, ਪੁਰਾਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਬੈਠੇ। ਨੰਦ ਜੀ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਗੋਵਿੰਦ ਤੇ ਰਾਮ ਲਈ ਕੀਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੋਚਦੇ, "ਅੱਜ ਜਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਫਿਰ, ਨੰਦ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ, ਰੇਸ਼ਮ ਤੇ ਕਈ ਕੀਮਤੀ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਏ। ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਉਧਵ, ਬਲਰਾਮ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਨੰਦ, ਗੋਆਲੇ ਅਤੇ ਗੋਆਲਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਦਾ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਹਟਾ ਨਾ ਸਕੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸਾਕੇ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵਰਖਾ-ਰੁੱਤ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਲੌਟ ਗਏ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਉਤਸਵ, ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿਚ, "ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ" ਨਾਮਕ ਚੌਰਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦਰਾ ਬਾਰੇ—ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਹਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਭਾਸ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਮੀ-ਭੈਣ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਰਾਮ ਜੀ ਉਹਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੇਣਗੇ, ਪਰ ਹੋਰ ਅਸਹਿਮਤ ਸਨ। ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਅਰਜੁਨ ਤ੍ਰਿਣ-ਦੰਡ ਧਾਰੀ ਵੈਰਾਗੀ ਬਣ ਕੇ ਦੁਵਾਰਕਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਲਈ, ਉਹ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਵਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਦਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭਿਖਿਆ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਉਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸੀ ਮਹਾਨ ਕਨਿਆ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਨਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਆ ਟਿਕਿਆ। ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਵੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ; ਲਜਾਲੂ ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇ ਨੈਣ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੇ। ਅਰਜੁਨ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾ ਮਿਲੀ—ਮਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਰੂਪ ਆਸਕਤੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਚਿੱਤ ਉਲਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਸੁਭਦਰਾ ਰਥ ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠਾ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਹ ਰੋਕਣ ਆਏ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਚੌਰਾਸੀਵਾਂ ਅਤੇ ਛਿਆਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਰਨਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।