ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਬੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾਇਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਸੁਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੁਣੇ ਗਏ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਕਮਲ ਦੇ ਗੁੰਝਣ ਵਾਲੇ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਬੜੇ ਹੀ ਰੌਣਕਦਾਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਪਾਏ ਸਨ, ਪਰ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਅੰਗ-ਅੰਗ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਹਥੀਂ ਭੇਟਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੰਸਕਾਰ ਮੰਡਪ ਵੱਲ ਆਈਆਂ। ਡੋਲ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਨਗਾਰੇ, ਸੰਖ ਅਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਆਦਿ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਨੱਚਣ ਵਾਲੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਾਵਈਏ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਗੁਣ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੰਧਰਵ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਠਾਰਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਸੋਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਸਵੀਰ ਵਰਗਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਰੇਸ਼ਮ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਚੂੜੀਆਂ, ਹਾਰ, ਪਾਇਲ ਅਤੇ ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਯਜਨ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਰੇਸ਼ਮ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਸਮੇਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਜਨ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਯਥਾ ਵਿਧੀ, ਅੱਗਿ ਹੋਤ੍ਰ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਆਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਯਜਮਾਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ। ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਮੇਤ, ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਣ ਗਏ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਗਾਵਈਆਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪ ਵੀ ਸਜ ਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਦਰਭ, ਕੋਸਲ, ਕੁਰੁ, ਕਾਸ਼ੀ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਰਪੂਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ, ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਟਾਧਾਰੀ ਭਿਕਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਯਜਨ ਵਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਉਸ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਪ੍ਰਿਥਾ, ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਨਾਰਦ, ਦੇਵਤੁਲਯ ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪਿਘਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਦਿ ਨੇ ਬੜੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਵਸੁਦੇਵ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਨੰਦ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਭਰਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਪਿਆਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—even ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ। ਇਹ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਨਿਭਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਵਾਪਸ ਕੋਈ ਸਿਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਅਸੀਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਹੀਂ ਜਾਗੇ; ਹੁਣ, ਵਾਧੂ ਦੀ ਮੱਤ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਹੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਸੀ ਚਮਕ-ਦਮਕ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਲੇ ਜੋ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅੰਨ੍ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਵਸੁਦੇਵ, ਪੁਰਾਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਭਰ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ। ਨੰਦ ਜੀ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਗੋਵਿੰਦ ਅਤੇ ਰਾਮ ਲਈ ਕੀਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੋਚਦੇ, “ਅੱਜ ਜਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਨੰਦ ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਗਹਿਣੇ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਬੇਮੁੱਲ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਦਧਵ, ਬਲਰਾਮ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਨੰਦ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਤੁਰ ਪਏ। ਨੰਦ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਨ ਹਟਾ ਨਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸੀ, ਮੌਸਮ ਦੇ ਬਦਲਣ ਤੇ ਵਾਪਸ ਦੁਆਰਕਾ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮੇਲੇ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅੱਧ ਵਿਚ, 'ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਚੌਰਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਤਿਆਗੀ ਜਨਾਂ ਲਈ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭੈਣ ਕਿਵੇਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਬਣੀ?” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਅਰਜੁਨ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਧੀਰ ਭੈਣ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਸਨ ਕਿ ਰਾਮ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ, ਪਰ ਹੋਰ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਅਰਜੁਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਤ੍ਰਿਣਾਂ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਾਲਾ ਵੈਰਾਗੀ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਉਹ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸੱਦਿਆ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੋ ਭੀਖ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਖਾ ਲਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਖਿੜ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ—ਜਿਵੇਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲੈਣੀ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੈਨ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਉਲਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਮੇਲੇ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁੜੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸੰਪੰਨ ਹੋਈਆਂ।