ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘਟਨਾ ਭਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੀ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦੁਜਜਾਤੀ (ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ), ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ। ਇਹ ਕਰਜ਼ੇ ਯਗਿਆਂ, ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਤਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਜ਼ੇ ਉਤਾਰੇ ਬਿਨਾਂ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਯਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰ ਲਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਯਗ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਦੀ ਭੀ ਪਰਮ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਆਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯਗ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ। ਜਦੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕ ਕਮਲ ਦੇ ਗੁਲਾਬ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜੇ-ਮਹਾਰਾਜੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਵਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਬਲੇ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਨਰਤਕੀ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਗਾਇਕ ਤੇ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਉਚਾਰਕ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੰਧਰਵ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਤਾਰੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਠਾਰਾਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਲੀਪ ਕੇ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਚੂੜੀਆਂ, ਹਾਰ, ਪਾਇਲ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਡਤ, ਜੋ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਭ ਸੰਘ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਯਗ ਜਿਹਾ ਮਹੌਲ ਬਣ ਗਇਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਗ ਅਨੁਸਾਰ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਆਦਿ ਆਮ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਯਗ ਕਰਕੇ, ਯਗ ਦੇ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਦਾਨ—ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਧੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ—ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਕਰਮ ਤੇ ਅੰਤਮ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੰਡਤ ਤੇ ਯਜਮਾਨ ਰਾਮਾ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਲਈ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਉਚਾਰਕਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਆਪ ਵੀ ਸਜ ਕੇ, ਪੰਡਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਤੇ ਵਿਦਰਭ, ਕੋਸਲ, ਕੁਰੂ, ਕਾਸ਼ੀ, ਕੇਕਯ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰਪੂਰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਸਭਾ-ਸਦੱਸ, ਯਜਮਾਨ ਪੰਡਤ, ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜੇ, ਪਿਤਰ, ਪੂਤ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵਧੀਆ ਦੋਆਇਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਯਗ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਏ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਪ੍ਰਿਥਾ, ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਨਾਰਦ, ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ ਵਿਆਸ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਿਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਦਿ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਵਸੁਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਨੰਦ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: "ਭਰਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਮੋਹ ਦਾ ਬੰਧਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਛੱਡਣਾ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬੀਰਾਂ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਿਛਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਭਰਾਵਾਂ, ਅਸੀਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਹੁਣ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦੇ। ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਾਨ-ਓ-ਸ਼ੌਕਤ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਸੀਬ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜੋ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਬਚਨ ਆਖ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਪੁਰਾਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਭਿੱਜ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ ਰੋ ਪਏ। ਨੰਦ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਤੇ ਰਾਮ ਲਈ ਕੀਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੋਚਦੇ "ਅੱਜ ਜਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਚੱਲਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਨੰਦ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਧੀਆ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਰੇਸ਼ਮ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਏ। ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਦ੍ਧਵ, ਬਲਰਾਮ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਬੇਹੱਦ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਨੰਦ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲ ਪਏ। ਨੰਦ, ਗੋਆਲੇ ਤੇ ਗੋਆਲਣਾਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਈਸ਼ਵਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੀਂਹਾਂ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾ ਉਤਸਵ ਦੀ ਗੱਲਾਂ, ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਹੋਈਆਂ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੱਸੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਚੌਰਾਸੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, 'ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ', ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਲਈ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦਾ ਅੰਗ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਬਾਰੇ—ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਿਅਾਹ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਖੇਤਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੀ ਧੀ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਮ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੇਣਗੇ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਅਰਜੁਨ ਤ੍ਰਿਣ-ਦੰਡ ਧਾਰੀ ਵੈਰਾਗੀ ਬਣ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ। ਇਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਗਏ, ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੋ ਭਿਖਿਆ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਖਾ ਲਈ। ਉੱਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਕ ਮਹਾਨ ਕੁਆਰੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬੀਰਾਂ ਲਈ ਭੀ ਮੋਹਕ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਿਰਦਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਆ ਟਿਕਿਆ।