ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸਭ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਚਾਦਰ ਹੇਠ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੋੜਿਆ, ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ—ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਮਨ, ਨਾਂ, ਪਦਾਰਥ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਯਾਦਸ਼ਤ ਦੀ ਉਲਝਣ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉਹ ਚਰਨ ਦੇਖ ਲਏ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤ, ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਪੜਤ ਨੂੰ ਭਾਵ-ਭਰਪੂਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ), ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਬੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਛਿਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ। ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਾਂਠ ਕਿਵੇਂ ਖੁਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਭਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਨੇੜਤਾ ਅਕਸਰ ਅਣਦੇਖੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪਛਾਣ ਸਮੇਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਲੀਨਤਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ—ਨਾ ਆਪਣੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਗੁਣ ਦੀ ਕਾਰਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ—ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਦੁੱਖ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਆਦਿਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਓਹ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲ, ਧੁੰਦ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਭੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਮੁਨੀਆਂ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਅਚੁਤ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲੇ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਿਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਨਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ, ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਰਗ ਆਸਾਨ ਹੈ ਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੀ ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਮਾਰਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਰੂਪ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਜੇ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਦਾਨ ਤੇ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਪਤਨੀ-ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਰਾਹੀਂ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ। ਯਜਨ, ਪਾਠ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਕਰਜ਼ੇ ਉਤਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਰਜ਼ੇ ਨਾ ਚੁਕਾ ਕੇ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਤਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਅੱਜ, ਦੋ ਕਰਜ਼ੇ—ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ—ਉਤਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਆਸ੍ਰਿਤ ਰਹੋ। ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਹਰੀ, ਜਗਤਪਤੀ ਦੀ ਉੱਤਮ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਮੁਨੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਉਹ ਮੁਨੀਆਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੁਣੇ ਗਏ, ਨੇ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਆਏ, ਰਾਜੇ ਭੀ ਸੋਹਣੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਗਹਣੇ ਨਾ ਪਾ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਲਿਪੀ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਚੜਾਵੇ ਲੈ ਕੇ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ। ਡੋਲ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਨਰਤਕੀਆਂ ਤੇ ਕਲਾਵੰਤ ਨੱਚਦੇ, ਭਾਂਡ ਤੇ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ-ਗਾਇਕ ਵਡਿਆਈਆਂ ਗਾਂਦੇ, ਗੰਧਰਵ-ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ-ਸਹਿਤ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ। ਪੁਜਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਨ੍ਹਾਏ ਤੇ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਠਾਰਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸੋਮ-ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਲਿਪਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੇਸ਼ਮ, ਚੂੜੇ, ਹਾਰ, ਪਾਜੇ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਕੇ, ਯਜਨ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਰੇਸ਼ਮ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸਭ ਸਭਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ, ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਜਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ—ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਧੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭੀ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਣੀਆਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੀਤਾਂ ਤੇ ਅੰਤਿਮ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਯਜਮਾਨ ਰਾਮ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਏ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਭਾਂਡ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਫਿਰ ਆਪ ਸਜ ਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਰਭ, ਕੋਸਲ, ਕੁਰੂ, ਕਾਸ਼ੀ, ਕੇਕਯ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਬੜਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਭਾ-ਸਦੱਸ, ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਮੁਨੀ, ਰਾਜੇ, ਪਿਤਰ, ਭੂਤ ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ—ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਵਾਸ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਯਜਨ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਉਸ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਪ੍ਰਿਥਾ, ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਨਾਰਦ, ਵਿਅਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਮਿਤਰ-ਸੰਬੰਧੀ—ਸਭ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦਿਆਂ। ਨੰਦ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਨੰਦ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਬੋਲੇ: "ਭਰਾ, ਜੋ ਸਨੇਹ ਦਾ ਬੰਧਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਤੇ ਯੋਗੀ ਹੋਣ। ਇਹ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਫਲ ਭੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਿਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।