ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਜੇਹਾ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਜਾਂ ਗਧੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਇਹ ਗੂੜ੍ਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਅਥਾਹ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿਚ ਉਲਝ ਗਏ। ਕਾਫੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਸਤਾ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ! ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਵੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਓਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਬ ਕਿੰਨੇ ਅਚੰਭਤ ਹਨ! ਤੂੰ ਆਪ ਤਾਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲਯ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਬਿਲਕੁਲ ਓਸ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਤੇ ਨਾਂ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਆਪ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਆਉਣ ‘ਤੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਤੋਗੁਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਸਦਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵੇਦ ਮਾਰਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਰਨਾਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਆਤਮਾ! ਤੁਾਡਾ ਹਿਰਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਪ, ਪਾਠ ਤੇ ਸਯਮ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ, ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੱਤ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਖੁਦ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂਲ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਨਿਸ਼ਠਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਜਨਮ, ਸਾਡੀ ਵਿਦਿਆ, ਸਾਡਾ ਤਪ ਤੇ ਸਾਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ—all fulfilled ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕਸ਼ ਹੈ। ਅਸੀ ਓਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਯੋਗਮਾਇਆ ਨਾਲ ਓਟ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਰਾਜੇ ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਮਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਉਹੀ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੀ ਓਟ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ, ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਨਾਂ ਤੇ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਾਵੇਂ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨਾਂ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯਾਦ ਭੰਗ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉਹ ਚਰਨ ਵੇਖ ਲਏ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹਨ, ਜੋ ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯੋਗ ਪੂਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤ, ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਚਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ), ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਸੁਦੇਵ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮਿਤ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਓ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਕਰਮ-ਬੰਧਨ ਤੋੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵਸੁਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਚਿਰ-ਕਲਿਆਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚ, ਨਿਕਟਤਾ ਨਾਲ ਅਣਦੇਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਸਮੇਂ, ਰਚਨਾ, ਲਯ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਹੋਰਾਂ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਖੰਡ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਦੁੱਖ, ਕਰਮ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਨਾਲ ਕਦੇ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਓਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬੱਦਲ, ਕੁਹਾੜ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਣ ਓਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਹੈਂ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ (ਵਸੁਦੇਵ) ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਅਚੁਤ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਉਹਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਕਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਯਗਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਦੀ ਯਗਨ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਦਰਅਸਲ, ਕਵੀਜਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਵਲੋਂ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਰਗ ਅਸਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੈ ਸੁਭ ਮਾਰਗ ਦੋਹਰੇ ਜਨਮੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸੰਚਿਤ ਧਨ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਜੇ। ਜਾਣੂ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ‘ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਯਗਨ ਤੇ ਦਾਨ ਰਾਹੀਂ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਰਾਹੀਂ ਪਤਨੀ-ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਲਾਲਸਾ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨੂੰ ਲੋਕਿਕ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਸਭ ਲਾਲਸਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਦੋਹਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ। ਯਗਨ, ਪਾਠ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਇਹ ਕਰਜ਼ੇ ਉਤਾਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਇਹ ਕਰਜ਼ੇ ਉਤਾਰੇ ਬਿਨਾਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ, ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਕਰਜ਼ੇ—ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ—ਉਤਾਰ ਲਏ ਹੋ, ਤੇ ਯਗਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਵੀ ਚੁਕਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਤ ਤੇ ਨਿਰਆਸਰੇ ਹੋ। ਹੇ ਵਸੁਦੇਵ! ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਹਰੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਗਨ ਲਈ ਚੁਣਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੁਣੇ ਗਏ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਸ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਯਗਨ ਕੀਤੇ। ਜਦ ਯਗਨ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਹੋਈ, ਤਦ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਜ ਕੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਵੀ, ਖੁਸ਼, ਗਹਣੇ ਨਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ, ਲਗਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਯਗਨਸ਼ਾਲਾ ਵੱਲ ਆਈਆਂ। ਡੋਲ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ; ਨਰਤਕੀ ਤੇ ਨਟ ਨੱਚਣ ਲੱਗੇ; ਭੱਟ ਤੇ ਸੁਤ੍ਰਾਧਾਰ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਗੰਧਰਵ-ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨ੍ਹਾਏ ਤੇ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਠਾਰਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਰਾਜ ਨੂੰ ਤਾਰੇ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਕੰਗਣ, ਹਾਰ, ਪਾਇਲ ਤੇ ਕੰਨ-ਬਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਯਗਨ-ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਰਾਜਨ, ਰੇਸ਼ਮ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਸਭ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਗਨ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸਵਜਨਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਆਦਿ ਯਗਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਆਮ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਯਗਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਿਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਈਆਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਧੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।