ਇਕ ਵਾਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਦ੍ਵਿਤਾ, ਤ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਏਕਤਾ—ਅੰਗਿਰਾ, ਅਗਸਤ੍ਯ, ਯਾਜ਼੍ঞਵਲਕ੍ਯ, ਵਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਗਤ ਦੇ ਸ਼ਬਦ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਰਤ ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜਦ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਪਤੋਲ ਕੇ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੀ ਰਹੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਸੀਂ ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਉਹ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ—ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਣ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ-ਪੱਥਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਨੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦੇ; ਸਾਧੂ-ਸੰਤ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਹੀ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤਾਰੇ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਮਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੂਜੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਮਿਟਾ ਸਕਦੇ; ਪਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਪਤਨੀ-ਪ੍ਰਵਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨ ਕੇ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਗਾਂ ਜਾਂ ਗਦ੍ਹੇ ਵਰਗਾ ਹੈ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਇਹ ਗੁੰਭੀਰ ਬਚਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਲੰਮੇ ਵਿਚਾਰ-ਮੰਥਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਸਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸੱਚ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਗਿਆਤਾ, ਅਸੀਂ ਵੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਾਂ, ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਅਜੀਬ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਰਮ ਕਿੰਨੇ ਅਦਭੁੱਤ ਹਨ! ਤੂੰ ਆਪ ਤਾਂ ਨਿਰਲੋਭ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਚਦਾ, ਚਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਲੀਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦੀ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਕਰਮ ਕਿੰਨੇ ਅਚਰਜ ਤੇ ਰਹੱਸਮਈ ਹਨ! ਪਰ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਮਨ ਲਈ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਆਪਣੇ ਖੇਡ-ਰੂਪ ਵਿਚ ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਨਾਤਨ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ, ਜੋ ਵਰਣਾਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਪ, ਅਧਿਐਨ ਤੇ ਸਯਮ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ, ਅਪਰਗਟ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੱਤ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਤੇਰਾ ਹੀ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ-ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ। ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਜਨਮ, ਸਾਡਾ ਗਿਆਨ, ਸਾਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਸਾਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਸਰਵੋਚ ਲਕਸ਼ ਹੈ, ਪਰਮ ਮੰਗਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਕਦੇ ਡੋਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਯੋਗਮਾਇਆ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੀ ਪਰਤ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ, ਤੱਤਾਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮਾਂ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਭੁੱਲ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਮਨ ਨਾਮਾਂ, ਵਸਤੂਆਂ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ, ਯਾਦ ਦੀ ਉਲਝਣ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉਹ ਚਰਨ ਵੇਖੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗ ਸਾਧਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤ, ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਪਰਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਉਫ਼ਾਨੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ—ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਕਰ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਸਾਰ੍ਹ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ), ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਪਰਤਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਸੁਦੇਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਕਰਮ ਦੀ ਬੰਧਨ ਕਿਵੇਂ ਟੁੱਟ ਸਕਦੀ ਹੈ?” ਤਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਸਰਵੋਚ ਮੰਗਲ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਅਣਦੇਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਵੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੂਝ ਸਮੇਂ, ਰਚਨਾ, ਪ੍ਰਲਯ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਹੋਰਾਂ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਗੁਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਖੰਡ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਦੁੱਖ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬੱਦਲ, ਧੁੰਦ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਣ ਓਹਲੇ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ (ਵਸੁਦੇਵ) ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਅਚ੍ਯੁਤ-ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਕਰਮ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਯਜਮਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ-ਦਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਹੈ; ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਰਗ ਆਸਾਨ ਹੈ ਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਭ ਮਾਰਗ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੁਜਾਤੀ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਉਪਾਰਜਿਤ ਧਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਯਜਨਾ-ਦਾਨ ਰਾਹੀਂ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਰਾਹੀਂ ਪਤਨੀ-ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਲਾਲਸਾ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨੂੰ ਆਤਮਕ ਲੋਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਛੱਡ ਦੇਣ; ਜੋ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਕਲਪ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁਜਾਤੀ ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ; ਯਜਨਾ, ਅਧਿਐਨ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਕਰਜ਼ੇ ਉਤਾਰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਇਹ ਕਰਜ਼ੇ ਨਾ ਚੁਕਾ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਵਸੁਦੇਵ, ਅੱਜ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਦੋ ਕਰਜ਼ੇ ਮੁਕਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋ; ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਵੀ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਕਰਜ਼ਾ-ਮੁਕਤ ਤੇ ਆਸਰਾ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਓ। ਤੁਸੀਂ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੁਣੇ, ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ। ਜਦ ਸੰਸਕਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਸਜ ਕੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।