ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਮਰਦ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਧਰ ਹੀ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਸ, ਨਾਰਦ, ਚਯਵਨ, ਦੇਵਲ, ਅਸੀਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਸ਼ਤਾਨੰਦ, ਭਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਨਯੋਗ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਗਾਲਵ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਪੁਲਸਤਯ, ਕਸ਼ਯਪ, ਅਤ੍ਰਿ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ ਦਵਿਤ, ਤ੍ਰਿਤ, ਏਕਤ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅੰਗਿਰਾ, ਅਗਸਤ, ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕਯ, ਵਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਏ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਬਲਰਾਮ—all ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੇ ਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮਰਯਾਦਾ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗੇ। ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜਨਮ ਲਏ ਹਨ, ਅੱਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ—ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਘੱਟ ਤਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਪੁੱਛਣ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ-ਪੱਥਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਇੰਨੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿੰਨੀ ਕੇਵਲ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤਾਰੇ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਬੋਲ, ਮਨ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੇ; ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ, ਜਦੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਪਤਨੀ-ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨ ਕੇ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਸਮਝ ਕੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਗਾਂ ਜਾਂ ਗਧੇ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਇਹ ਅਥਾਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੁੱਪਤਾ ਛਾ ਗਈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਲੰਮੇ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਦੇ ਜਾਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਵੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ, ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਕਿੰਨੇ ਅਸ਼ਚਰਜਕ ਹਨ! ਤੂੰ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਚਦਾ, ਸੰਭਾਲਦਾ ਤੇ ਲੀਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਬੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਤੇ ਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਅਪਰਿਵਰਤਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਸਤੋਗੁਣ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਸਦਾ-ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਵਰਨਾਸ਼੍ਰਮ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਪ, ਅਧਿਐਨ ਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿਚ ਪਰਗਟ, ਅਪਰਗਟ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੱਤ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਆਪ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ-ਨਿਸ਼ਠਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈਂ। ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਜਨਮ, ਸਾਡਾ ਅਧਿਐਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ—all ਫਲਵੰਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ, ਜੋ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈਂ, ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਗਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਨਮਸਕਾਰ ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਯੋਗਮਾਇਆ ਨਾਲ ਓਹਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਉਸ ਵਿਚ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਉਹ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਸੌਂਦਾ ਮਨੁੱਖ, ਤੱਤਾਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਨਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਵੇਂ ਹੀ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਨਾਂ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਮਨ, ਯਾਦ ਦੀ ਗੜਬੜ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਅੱਜ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉਹ ਪੈਰ ਵੇਖ ਲਏ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਪੂਰਨ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਟਿਕਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤ, ਅੰਦਰਲੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਭਾਵ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ), ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਪਰਤਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਨ ਵਸੁਦੇਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸੰਯਮਿਤ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਹੋ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਠੜੀ ਟੁੱਟ ਸਕਦੀ ਹੈ।” ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਹੀਤ ਲਈ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਉੱਚਤ ਮੰਗ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਅਕਸਰ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਸਮੇਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪ੍ਰਲਯ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਦੁੱਖ, ਕਰਮ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬੱਦਲ, ਧੁੰਦ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਣ ਓਹਲੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਭੀ ਭੁੱਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭਿ (ਵਸੁਦੇਵ) ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਅਚ੍ਯੁਤ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਿਆ—ਕਰਮ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਮ ਨਾਲ ਇੰਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਦੀ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ। ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਚੇ ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਦਰਸਾਈ ਹੈ; ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਰਗ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਰਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਸੰਪਾਦਤ ਧਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਜੇ। ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਤੇ ਦਾਨ ਰਾਹੀਂ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਰਾਹੀਂ ਪਤਨੀ-ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਲਾਲਸਾ, ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਲੋਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਤਮਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਆਸਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਰਿਣ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ; ਯਜਨਾ, ਅਧਿਐਨ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਇਹ ਰਿਣ ਚੁਕਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਰਿਣ ਚੁਕਾਏ ਬਿਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਿਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਿਣ ਵੀ ਚੁਕਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਕਰਜ਼-ਰਹਿਤ ਤੇ ਆਸ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾ। ਹੇ ਵਸੁਦੇਵ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੂੰ ਹਰਿ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੀ ਉੱਚਤ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਆਏ ਹਨ।