ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਭੂਮਾਸੁਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਭੂਮਾਸੁਰ ਵਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਨਾਂ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਪਦ ਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਪਦ ਦੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹਰਿ ਦੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਦੀ। ਸਾਡੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਲਾਈਏ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਅੰਗਰਾਗ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਪੁਲਿੰਦਾ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਘਾਹ, ਬੂਟੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਗਵਾਲ-ਬਾਲ—all ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕੁੰਤੀ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਮਾਧਵੀ, ਰਾਜ-ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਿੰਨਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਆਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਪੁਰਖ ਪੁਰਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਦੋਂ ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਸ, ਨਾਰਦ, ਚਯਵਨ, ਦੇਵਲ, ਅਸੀਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਸ਼ਤਾਨੰਦ, ਭਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਆਏ। ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਗਾਲਵ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਪੁਲਸਤ, ਕਸ਼ਯਪ, ਅਤ੍ਰਿ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੁਵਿਤਾ, ਤ੍ਰਿਤਾ, ਏਕਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅੰਗੀਰਾ, ਅਗਸਤਯ, ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕਯ, ਵਾਮਦੇਵ ਆਦਿ ਵੀ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥਾ ਯੋਗ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਦੇ ਬਚਨ, ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਰਤਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਅਸੀਂ ਜਿਹੜੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਸ਼ਵਾਰ ਹੈ—ਯੋਗੇਸ਼ਵਰਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ (ਦੇਵਤਿਆਂ) ਰਾਹੀਂ, ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਸਪਰਸ਼, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣ ਅਤੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ-ਪੱਥਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਝਲਕ ਨਾਲ ਪਵਿੱਰਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤਾਰੇ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਮਨ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਮਿਟਾਉਂਦੇ; ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਹੀ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਗਾਂ ਜਾਂ ਗਧੇ ਵਾਂਗੂ ਹੈ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਇਹ ਅਥਾਹ ਗਿਆਨ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਲੰਬੀ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹਦੀ ਰਾਜਸੀ ਮਹਿਮਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਤੇਰੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਤੱਤ ਗਿਆਤਾ, ਅਸੀਂ ਵੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰੇ ਹਾਂ, ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਓਹਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਕਿੰਨੇ ਅਚੰਭਤ ਹਨ! ਤੂੰ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲੈਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਬੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਕਈ ਰੂਪ ਤੇ ਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਅਤਿ ਅਚੰਭਤ ਤੇ ਅਗਮ ਹਨ! ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਤੋਗੁਣ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਦੁਸਟਾਂ ਦੇ ਦਮਨ ਲਈ ਵੀ; ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਰਾਹੀਂ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਵਰਣਾਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਪ, ਅਧਿਐਨ ਤੇ ਸਯਮ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ, ਅਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਘ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ-ਨਿਸ਼ਠਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਜਨਮ, ਸਾਡਾ ਗਿਆਨ, ਸਾਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ—all ਫਲਵੰਤ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਪਰਮ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਆਪਣੀ ਹੀ ਯੋਗਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਓਹਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀ, ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਗਨ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਉਹ ਹੀ ਕਾਲ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਰਦੇ ਵਿੱਚ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ, ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਵਾਂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਨਾਮ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਮਨ, ਯਾਦ ਰੁਕਣ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਅੱਜ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉਹ ਚਰਨ ਵੇਖ ਲਏ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗ ਸਾਧਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਝਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮਾਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉਤੇ ਆਪਣਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਸਾਰ੍ਹ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ), ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਸੁਦੇਵ ਆਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇਵਤਾਂ ਹੋ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤੋੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਨਾਰਦ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਆਸ਼ਚਰਜ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਅਣਦੇਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਸਮੇਂ, ਰਚਨਾ, ਲੈਣ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਜਾਂ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਅਖੰਡ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਦੁੱਖ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਾਲ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਓਹਲੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਲੋਕ ਮੰਨ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲੀ, ਧੁੰਦ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭਿ (ਵਸੁਦੇਵ) ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ, ਤੇ ਦੋ ਅਚੁਤ ਵੰਸ਼ਜਾਂ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ) ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਗਮਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਸਤਸੰਗ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।