ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਰੰਗੀਨ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਉਸ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੋਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਪਲੰਗ, ਸੀਟਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਹਾਰ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਾਸੀਆਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਸੈਨਿਕ, ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਮੁੱਲਵਾਨ ਹਥਿਆਰ ਭਗਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਅਸੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ, ਸੱਚੀ ਤਪस्या ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਵੈਰਾਗਤਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ 'ਤੇ, ਉਸ ਸੁਤੰਤਰਤ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਾਂ। ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਭੌਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਸੀ, ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਸਵਾਮੀਪਨ, ਨਾ ਰਾਜਧਾਨੀ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ, ਨਾ ਹੀ ਹਰੀ ਦੇ ਅੰਤਹੀਨ ਨਿਵਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਇਹ ਚਾਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਭਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅੰਗ-ਰਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਛੁਹ ਦੇ ਇੱਛਾਅਤ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਪੁਲਿੰਦਾ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਘਾਹ-ਬੂਟੀਆਂ, ਗਾਇਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪ-ਲੜਕੇ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਇਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਮਾਧਵੀ, ਰਾਜ-ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਿੰਨੀ ਗਹਿਰੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਵਿਆਸ, ਨਾਰਦ, ਚਯਵਨ, ਦੇਵਲ, ਅਸੀਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਸ਼ਤਾਨੰਦ, ਭਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਆਏ। ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਗਾਲਵ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਕਸ਼ਿਆਪ, ਅਤ੍ਰਿ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਦਵਿਤਾ, ਤ੍ਰਿਤਾ, ਏਕਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅੰਗਿਰਾ, ਅਗਸਤ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ, ਵਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰਨੀਅ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਸੀਟਾਂ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਉਪਹਾਰ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਉੰਗੂਤਨ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਾਪ ਕੇ ਬੋਲਣ ਲੱਗੇ, ਜਦ ਸਭ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅਸੀਂ, ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਪਾਇਆ ਹੈ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ—ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ।" "ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪस्या ਕੀਤੀ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਪੁੱਛਣ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ, ਨਾ ਮਿੱਟੀ-ਪੱਥਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕੇਵਲ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ, ਇਕ ਪਲ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।" "ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤਾਰੇ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਬੋਲ, ਜਾਂ ਮਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੂਜਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹਟਾਉਂਦੀ; ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਜੋੜਦਾ, ਪਤਨੀ-ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝਦਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਦਾ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਪਾਣੀ ਜਾਣਦਾ, ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਗਾਂ ਜਾਂ ਗਧੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਗਾਧ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਚੁਪ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਰੀ ਵਚਨਾਵਲੀ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਸੀ। ਲੰਬੀ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ, ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਜ-ਸत्ता ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਲਈ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਸਚ ਦਾ ਸਿਖਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੇ ਆਪ 'ਚ ਹੀ ਲੁਕ ਰਹੀ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਕਰਤਬ ਵਾਕਈ ਅਸਾਧਾਰਣ ਹਨ!" "ਤੂੰ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਚਦਾ, ਸਾਂਭਦਾ, ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਕਈ ਰੂਪਾਂ-ਨਾਂਵਾਂ 'ਚ ਆਉਂਦੀ ਹੋ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਸਤ-ਗੁਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਸਦਾ-ਚਲ ਰਹੀ ਵੈਦਿਕ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।" "ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਪ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਸਵ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ, ਅਪ੍ਰਗਟ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਸਮਾਜ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਆਪ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ-ਭਗਤਾਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਅੱਜ, ਸਾਡਾ ਜਨਮ, ਸਾਡਾ ਪਾਠ, ਸਾਡੀ ਤਪस्या, ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕੜਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਪਰਮ ਭਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।" "ਨਮਸਕਾਰ ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਭੇਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੁਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਰਦੇ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਸੌਂਦਾ ਮਨੁੱਖ, ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ, ਜੋ ਨਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀ-ਵਸਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਾਵੇ ਨਾਲ, ਮਨ, ਨਾਂਵਾਂ, ਵਸਤਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਯਾਦ-ਭਟਕਾਵੇ ਕਰਕੇ।" "ਅੱਜ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਜੋ ਯੋਗ-ਸਾਧਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮ-ਢਕਣ ਭਾਵ-ਭਰਪੂਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚੀਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦਿੰਨਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਸਾਰਹ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ), ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸੰਯਮਤ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਹੋ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਕਿਵੇਂ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਕਰਮ ਦੁਆਰਾ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਜਾਣਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਪਾਸ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।" "ਇੱਥੇ, ਮਰਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਨੇੜ-ਵਧੇ ਸਬੰਧ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੂਝ ਸਮੇਂ, ਰਚਨਾ, ਵਿਨਾਸ਼ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ, ਹੋਰਾਂ ਜਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸਕ੍ਰਿਤ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜੇ, ਪਾਂਡਵ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ—ਸਭ ਨੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਮੋਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਧਨਿਆ ਮੰਨਿਆ।