ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਚਾਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚੌਂਹ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ 'ਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਰੂਕ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਰੋਕਣ ਆਏ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ, ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਗਰਦਨਾਂ ਵੱਢ ਗਈਆਂ; ਕੁਝ ਜੰਗ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਡਰ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੂਰਜ-ਛਾਂਵ ਵਾਲੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਰੰਗੀਨ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਵਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ—ਇੱਕ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਬੰਦਰਗਾਹ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਸਾਕਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਮਤੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ, ਸਿੰਗਾਸਨ, ਬਿਸਤਰੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਸੈਨਾ, ਰਥ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕੀਮਤੀ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਅਸੀਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਬਣੀਆਂ, ਇਹ ਸੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਪੂਰਨ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਆਪਤ੍ਰਿਪਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੌਮਾਸੁਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ, ਸਾਨੂੰ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ—ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਇਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਰਾਜ, ਨਾ ਪ੍ਰਭੂਤਾ, ਨਾ ਹਕੂਮਤ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਅਸਥਿਤੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹਰੀ ਦਾ ਅਨੰਤ ਧਾਮ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਅੰਗਰਾਗ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਹਨ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਪੁਲਿੰਦਾ ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਘਾਹ-ਬੂਟੇ, ਗਾਵਾਂ, ਤੇ ਗਵਾਲ-ਬਾਲ—all ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਇਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਚਰਾਵਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਮਾਧਵੀ, ਰਾਜ-ਪਤਨੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨੀ ਗਹਿਰੀ ਮਮਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਪੁਰਖ ਪੁਰਖਾਂ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਸ, ਨਾਰਦ, ਚਯਵਨ, ਦੇਵਲ, ਅਸੀਤ, ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਸ਼ਤਾਨੰਦ, ਭਰਦਵਾਜ ਤੇ ਗੌਤਮ ਆਏ। ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਗਾਲਵ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਪੁਲਸਤ੍ਯ, ਕਸ਼੍ਯਪ, ਅਤ੍ਰਿ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਵੀ ਆਏ। ਦ੍ਵਿਤਾ, ਤ੍ਰਿਤਾ, ਏਕਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅੰਗਿਰਾ, ਅਗਸਤ੍ਯ, ਯਾਜ੍ਯਵਲਕ੍ਯ, ਵਾਮਦੇਵ ਆਦਿਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਸੰਸਾਰ-ਪੂਜਿਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ—ਸੁਆਗਤ ਵਾਲੇ ਬਚਨ, ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਪਣ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਦੇ ਵੇਲੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜਦਕਿ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੰਭੀਰ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ, ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਏ, ਅਜਿਹਾ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ—ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਸਟਰਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ। ਫੇਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਘੱਟ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ—ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਪੁੱਛਣ, ਤੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਤੀਰਥ-ਜਲ, ਨਾ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ ਸੰਤ-ਮਹਾਤਮਾ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ, ਨਾ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਮਨ—even ਜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੂਜੇ ਜਾਣ—ਪਾਪ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਗਿਆਨੀ ਤਾਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਸੰਤ-ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਧਾਤੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਪਾਣੀ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਗਾਂ ਜਾਂ ਖੋਤੇ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਏ। ਲੰਮੇ ਵਿਚਾਰ ਮਗਰੋਂ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਜ-ਸਰਕਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਤ-ਤੱਤਵ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਅਸੀਂ ਵੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਕਰਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਰਦੇ ਹੇਠ ਲੁਕਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਕਿੰਨੇ ਅਦਭੁਤ ਹਨ! ਤੂੰ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲੀਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਤੇ ਨਾਮਾਂ ਵਿਚ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਕਰਮ ਕਿੰਨੇ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਹਨ! ਜਦ ਜਰੂਰਤ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਦੁਆਰਾ, ਤੂੰ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਵਰਣਾਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਪ, ਪਾਠ ਤੇ ਸੈਯਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਵਿਚ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ, ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਸਭਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਤੇਰਾ ਆਪ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ-ਭਾਵ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਜਨਮ, ਸਾਡੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਸਾਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਸਾਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ—all ਫਲਵੰਤ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈਂ, ਤੇ ਉੱਚਤ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਆਪਣੀ ਹੀ ਯੋਗਮਾਇਆ ਨਾਲ ਓਟੇ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਰਾਜੇ, ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਉਸ ਵਿਚ ਹੀ ਆਨੰਦ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਉਹੀ ਕਾਲ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਰਦੇ ਹੇਠ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਤੱਤਾਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਨਾਮਾਂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਭੁਲਾਵੇ ਨਾਲ, ਨਾਮ, ਵਸਤੂਆਂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਮਨ, ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਿਘਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਅੱਜ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਵੇਖ ਲਏ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯੋਗ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤ, ਅੰਦਰਲੀ ਓਟਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵ-ਰਸ ਨਾਲ ਭੇਦ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਸਾਰਹ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ), ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਪਰਤਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।