ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵਿਵਾਹ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਪਾਜੇਬ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਝੰਕਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀ ਵੱਡੀ ਵਾਰਮਾਲਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਨਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਮਸਕਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵੇਣੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਗਲਾਬੀ ਗਲਾਂ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਹ ਮਾਲਾ ਉਸਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਗਾਰੇ, ਢੋਲ, ਸ਼ੰਖ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਇਸ ਚੋਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਰ ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ, ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੌਂਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਾਰੁਕ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਲਗਾਮਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਚਲਾਇਆ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਰਸਤਾ ਰੋਕਣ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਿੰਘ ਹਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਾਰੰਗ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਗਲਾਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ, ਸੂਰਜ-ਛਾਂਵੇ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਰੰਗੀਨ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਬੰਦਰਗਾਹ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਪਲੰਗ, ਆਸਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਾਸੀਆਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਸਿਪਾਹੀਆਂ, ਰਥ ਅਤੇ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਹਥਿਆਰ ਭੀ ਪੂਰਨ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ। ਅਸੀਂ, ਘਰ ਦੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ, ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਸੱਚੀ ਤਪस्या ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਆਤਮ-ਤ੍ਰਿਪਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ। ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਭਉਮਾਸੁਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਸੀ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਨਾ ਰਾਜ, ਨਾ ਸਾਮਰਾਜ, ਨਾ ਰਾਜਪਦ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹਰੀ ਦੇ ਅਨੰਤ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਇਹੀ ਚਾਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਮਹਾਨ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅੰਗ ਰਸ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰਹੇ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਪੁਲਿੰਦਨੀਆਂ, ਘਾਹ-ਬੂਟੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਗਵਾਲ-ਬਾਲ—all ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਚਰਾਵਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ, ਸੁਭਦਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਮਾਧਵੀ, ਰਾਜ-ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੋਪੀ ਜਦੋਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਿੰਨੀ ਪ੍ਰਗਾੜ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਆਪਣੇ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ। ਉਥੇ ਵਿਆਸ, ਨਾਰਦ, ਚ੍ਯਵਨ, ਦੇਵਲ, ਅਸੀਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਸ਼ਤਾਨੰਦ, ਭਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਆਏ। ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਗਾਲਵ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਪੁਲਸਤ, ਕਸ਼੍ਯਪ, ਅਤ੍ਰਿ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ ਆਏ। ਦ੍ਵਿਤ, ਤ੍ਰਿਤ, ਏਕਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅੰਗੀਰਾ, ਅਗਸਤ, ਯਾਜ੍ਯਵਲਕਯ, ਵਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ, ਤੁਰੰਤ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਨਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕਿਹਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਪਣ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗੇ। ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਅਸੀਂ ਜੋ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ—ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ।" "ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਘੱਟ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰ ਰੂਪ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਨਾ ਤੀਰਥ ਜਲ, ਨਾ ਮਿੱਟੀ-ਪੱਥਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਨੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ; ਕੇਵਲ ਸੰਤ-ਮਹਾਤਮਾ, ਇਕ ਪਲ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤਾਰੇ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਮਨ, ਜਦੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਭੌਤਿਕ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਪਾਣੀ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਗਾਂ ਜਾਂ ਗਧੇ ਵਾਂਗੂ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਅਥਾਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਮੂਨੀਆਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਲੰਮੇ ਵਿਚਾਰ ਮਗਰੋਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਜਗਤਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਵਿਧੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਾਂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਲੀਲਾ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਕਿੰਨੇ ਅਚਰਜਪੂਰਨ ਹਨ!" "ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਬ ਕਿੰਨੇ ਅਚਰਜਪੂਰਨ ਤੇ ਰਹੱਸਮਈ ਹਨ!" "ਪਰ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਤੋਗੁਣ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਦਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਸਦੀਵੀ ਵੈਦਿਕ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਤੂੰ ਵਰਣਾਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੈਂ।" "ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਪ, ਅਧਿਐਨ ਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਤੇ ਓਦੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਿਗਿਆਨ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਾਜ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ-ਨਿਸ਼ਠਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ।" "ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਜਨਮ, ਸਾਡਾ ਗਿਆਨ, ਸਾਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਸਾਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ—all ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕਸ਼ ਹੈ, ਮਿਲ ਕੇ ਪਰਮ ਮੰਗਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।" "ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਆਪਣੀ ਹੀ ਯੋਗਮਾਇਆ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ।" "ਜਿਸਨੂੰ ਇਹ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਉਹ ਹੀ ਸਮੇਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਰਦੇ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਤਿਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਤੱਤ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਨਾਂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਰਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਚਰਜਪੂਰਨ ਪ੍ਰਸੰਗ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਭਿਨੰਦਨ ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਤ-ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਿਆ।