ਜਦੋਂ ਸਭ ਰਾਜੇ, ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਾਣਾ ਚੁਕਿਆ ਅਤੇ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਨ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨੇ 'ਤੇ ਤਾਣਿਆ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਨਿਸ਼ਾਨੇ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਅਭਿਜਿਤ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਸ ਮੋਕੇ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਜਬੰਦ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਝੰਕਦੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਤਨ-ਮਾਲਾ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਰਮ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰੀ ਪਾਈ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਪਰ ਚੁਕਿਆ, ਵੱਡੇ ਕਣਾਂ ਵਾਲੇ ਕੜੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਲ੍ਹਾ ਗਲ੍ਹਾ ਨੂਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੌੜਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਮਨ ਮੁਰਾਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਲਾ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਗਾਰੇ, ਢੋਲ, ਸਿੰਗ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗੇ, ਗਾਇਕ ਗਾਣ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਚੋਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਰ ਉਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਬਾਣਾ ਚੁਕਿਆ, ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਾਰੁਕ ਨੇ ਰਥ ਚਲਾਇਆ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਆਏ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਅਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਿੰਘ ਹਰੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਸ਼ਾਰੰਗ ਬਾਣਾ ਦੇ ਬੇਅੰਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਗਰਦਨ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ; ਕੁਝ ਜੰਗ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੋਰ ਲੜਾਈ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਰੰਗੀਨ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਨੇ, ਪਲੰਗ, ਆਸਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਦਾਸੀਆਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਫੌਜ, ਰਥ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਹਥਿਆਰ ਭੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ। ਅਸੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ, ਸੱਚੀ ਤਪस्या ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣੀਆਂ, ਜੋ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ। ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: Bhauma ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ—ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਜਿੱਤੀਆਂ—ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕੇ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਅਸੀਂ ਨਾ ਰਾਜ, ਨਾ ਪ੍ਰਭੂਤਾ, ਨਾ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ, ਨਾ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਅਨੰਤ ਵਾਸਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੇ ਮਹਿਮਾ-ਪੂਰਨ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅੰਗ-ਰਸ ਨਾਲ ਮਹਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੋਅਲਣਾਂ, ਪੁਲਿੰਦਨੀਆਂ, ਘਾਹ-ਬੂਟੀਆਂ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਗੋਪ—all ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ, ਸੁਭਦਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਮਾਧਵੀ, ਰਾਜ-ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਰਵ-ਆਤਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਗਹਿਰਾ ਪਿਆਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਆਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਰਦ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਆਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਵਿਅਾਸ, ਨਾਰਦ, ਚਯਵਨ, ਦੇਵਲ, ਅਸੀਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਸ਼ਤਾਨੰਦ, ਭਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਆਏ। ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਗਾਲਵ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਪੁਲਸਤਯ, ਕਸ਼ਯਪ, ਅਤ੍ਰੀ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵੀ ਆਏ। ਦਵਿਤਸ, ਤ੍ਰਿਤਾ, ਏਕਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅੰਗੀਰਾ, ਅਗਸਤਯ, ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕਯ, ਵਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਰਾਮ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਭੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ-ਸਵਾਗਤ, ਆਸਣ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਭੇਟ, ਮਾਲਾ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਉੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦਾ ਸਵਰੂਪ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਉਸਦੇ ਮਾਪ-ਵਾਲੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਸੀਂ, ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੱਟ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਦੇਵ-ਪੂਜਾ 'ਚ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਪੁੱਛਣ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਨਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਨਹੀਂ ਮਿੱਟੀ-ਪਥਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ; ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ 'ਚ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਚੰਦ, ਤਾਰੇ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਆਸਮਾਨ, ਹਵਾ, ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਮਨ—ਜੋ ਵੱਖਰੇ ਵੱਖਰੇ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ; ਗਿਆਨੀ ਤਾਂ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ 'ਚ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨਦਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਦਾ, ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਹੀ ਵੇਖਦਾ, ਪਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਗਾਂ ਜਾਂ ਗਧਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਥਾਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ 'ਚ ਉਲਝ ਗਏ। ਲੰਮੀ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹਸ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜ-ਸत्ता ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਸੱਚ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਵੀ, ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇਰੇ ਹੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਰਮ ਕਿੰਨੇ ਅਚੰਭਤ ਹਨ! ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕਈ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਚਦਾ, ਸੰਭਾਲਦਾ ਅਤੇ ਸਮੇਟਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਬੰਨ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ, ਕਈ ਰੂਪ ਤੇ ਨਾਂਵਾਂ 'ਚ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਵੀ, ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਕਰਮ ਅਚੰਭਤ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਹਨ! ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਤ-ਗੁਣ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਦਮਨ ਲਈ; ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਨਾਤਨ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਉੱਚਤਮ ਪੁਰਸ਼, ਜੋ ਵਰਣ-ਆਸ਼੍ਰਮ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਤੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਪ, ਅਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ, ਅਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਸਰੋਤ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ-ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਅੱਜ, ਸਾਡਾ ਜਨਮ, ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਨ, ਸਾਡੀ ਤਪस्या ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਫਲ-ਦਾਇਕ ਹੋਇਆ; ਤੇਰੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕੜ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸਰਵੋਚਤ ਭਲਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਸਦਾ ਨਮਨ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਕਦੇ ਨਿਕੰਮੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਓਹਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਰਵ-ਆਤਮਾ ਹੈ।