ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਵੇਖੀ, ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹ ਕੇ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤਾਣ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੀਰ ਤਾਣਿਆ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ। ਤੀਰ ਨੇ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਦੋਂ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਅਭਿਜਿਤ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਮੈਂ—ਡ੍ਰੌਪਦੀ—ਨਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਣਕਿਆਂ ਵਾਲੀ ਵਾਰ ਪਹਿਨੀ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਜੇ ਝੰਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗਜਰਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਨੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਗਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚਮਕ ਸੀ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹਾਰ ਠੰਢੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਨਗਾਰੇ, ਢੋਲ, ਸ਼ੰਖ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜੇ ਵੱਜ ਪਏ। ਨਾਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਨਾਚਿਆ, ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ—ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਡ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਚੋਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਰ ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ, ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ ਤੇ ਚੌਂਹਿ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਾਰੁਕ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਹੰਕਾਇਆ। ਰਾਜੇ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਰੋਕਣ ਆਏ, ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਿੰਘ ਹਰੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੌਛਾਰ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਗਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਡਰ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਗਏ। ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ-ਛਾਂਵ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਰੰਗੀਨ ਗੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸੱਜਿਤ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਬੰਦਰਗਾਹ 'ਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਤੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਸੌਣ ਲਈ ਖੱਟ, ਬੈਠਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ। ਦਾਸੀਆਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਸਿਪਾਹੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਕੀਮਤੀ ਹਥਿਆਰ ਭੀ ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ। ਅਸੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ, ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਸੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਪੂਰਨ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ ਜੋ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਭੌਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ, ਜੋ ਉਸ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਸੀ, ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਈਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ ਤੇ ਸੰਸਾਰੀ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਅਸੀਂ ਨਾ ਰਾਜ, ਨਾ ਸਰਦਾਰੀ, ਨਾ ਰਾਜਪਾਟ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ, ਨਾ ਹੀ ਹਰੀ ਦਾ ਅਖੰਡ ਧਾਮ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅੰਗ-ਰਸ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਪੂਲਿੰਦਣੀਆਂ, ਘਾਹ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਗੋਪ-ਬਾਲ—all ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਡ੍ਰੌਪਦੀ, ਮਾਧਵੀ, ਰਾਜ-ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਿੰਨਾ ਡੂੰਘਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਆਂਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਮਹਾਂ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉੱਥੇ ਵਿਆਸ, ਨਾਰਦ, ਚਯਵਨ, ਦੇਵਲ, ਅਸੀਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਸ਼ਤਾਨੰਦ, ਭਰਦਵਾਜ ਤੇ ਗੌਤਮ ਆਏ। ਰਾਮ ਆਪਣਿਆਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਣਯੋਗ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਗਾਲਵ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਪੁਲਸਤ, ਕਸ਼ਯਪ, ਅਤ੍ਰਿ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਵੀ ਆਏ। ਦ੍ਵਿਤ, ਤ੍ਰਿਤ, ਏਕਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅੰਗੀਰਾ, ਅਗਸਤ, ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕਯ, ਵਾਮਦੇਵ ਆਦਿਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਤੁਰੰਤ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਣਯੋਗ ਉਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਮ ਤੇ ਅਚੁਤ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਸੀਟਾਂ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਤੋਹਫੇ, ਹਾਰ, ਧੂਪ ਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ। ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਪਤੋਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਾ, ਅਸੀਂ ਜਿਹੜੇ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ—ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਘੱਟ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਜੇਕਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਪੁੱਛਣ ਜਾਂ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਲੈ ਲੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਮਿੱਟੀ-ਪੱਥਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸੰਤਾਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤਾਰੇ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਬੋਲ, ਮਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਭੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਮੁਕਦੇ; ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪ ਮੰਨ ਲਵੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ-ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲਵੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਗਤਿ-ਸਥਾਨ ਮੰਨ ਲਵੇ, ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਹੀ ਜਾਣੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਨਾ ਕਰੇ—ਉਹ ਗਾਂ ਜਾਂ ਗਧੇ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਹ ਗੂੜ੍ਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਉਚਾਈ ਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਿਚ ਉਲਝ ਗਏ। ਲੰਮੀ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵੱਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜ-ਸਰਕਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੱਤ-ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਭੀ, ਜਿਹੜੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ, ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋਈ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਬ ਕਿੰਨੇ ਅਚੰਭੇ ਹਨ! ਤੂੰ ਆਪ ਅਸੰਗ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਭੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਚਦਾ, ਚਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸਮੇਟਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ, ਕਈ ਰੂਪ ਤੇ ਨਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਦਿਸਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਕਿੰਨੇ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਹਨ! ਫਿਰ ਵੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਤੋਗੁਣ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਵੈਦਿਕ ਮਾਰਗ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਵਰਣਾਸ਼੍ਰਮ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ! ਤੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਪ, ਪਾਠ, ਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ, ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਾਜ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੇ ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ-ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ। ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਜਨਮ, ਸਾਡਾ ਗਿਆਨ, ਸਾਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕੜ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਪਰਮ ਮੰਗਲ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।