ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਹਾਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਯੋਗਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਮਰ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਅਸਫਲ ਰਹੇ; ਕੁਝ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਛਾਤੀ ਤੱਕ ਖਿੱਚੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ — ਮਗਧ, ਅੰਬਸ਼ਠ, ਅਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਭੀਮ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਕਰਣ — ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਲੈ ਗਏ, ਪਰ ਅਸਲ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਦ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਛੀ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਦੇਖੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ; ਉਹ ਤੀਰ ਮਛੀ ਨੂੰ ਵੱਢਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਿਆ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੀਰ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਛੀ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਢ ਕੇ ਨੀਵੇਂ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ ਅਭਿਜਿਤ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਅੰਗਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਾਇਲ ਦੀ ਮਧੁਰ ਝੰਕਾਰ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਨਵੀਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਲਜਜਾ ਭਰੀ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵ੍ਰਤ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਕੁੰਦਨ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਲ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਾਰੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਮਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਕੰਧ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਗਾਰੇ, ਢੋਲ, ਸ਼ੰਖ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜੀ; ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ ਨਾਚੇ, ਗਾਇਕ ਗਾਏ। ਜਦ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਚੋਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ, ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਾਰੁਕ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਚਲਾਇਆ, ਜਦ ਰਾਜੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਰੋਕਣ ਆਏ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੰਦ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਿੰਘ ਹਰੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਅਤੇ ਗਲ੍ਹਾ ਵੱਢ ਗਏ; ਕੁਝ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੋਰ ਲੜਾਈ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਰੰਗੀਨ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸਜਿਤ ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਸੁਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਆਪਣੀ ਮੰਜਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਕਾਂ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ, ਗਹਿਣੇ, ਬਿਸਤਰੇ, ਆਸਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਦਾਸੀਆਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਸੈਨਿਕ, ਰਥ ਅਤੇ ਘੋੜੇ, ਕੀਮਤੀ ਹਥਿਆਰ ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ। ਅਸੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ, ਸੱਚੀ ਤਪस्या ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ, ਜੋ ਸਵੈ-ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੈ। ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭੌਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ — ਜੋ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਸੀ — ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰੀ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਅਸੀਂ ਨਾ ਰਾਜ, ਨਾ ਅਧਿਕਾਰ, ਨਾ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ, ਨਾ ਹੀ ਹਰੀ ਦਾ ਅਨੰਤ ਧਾਮ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਭਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਵਾਸ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਪੁਲਿੰਦਾ ਸਤੀਆਂ, ਘਾਹ-ਬੂਟੀਆਂ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਗੋਪ—all ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੁਹਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਕੁੰਤੀ, ਸੁਭਦਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਮਾਧਵੀ, ਰਾਜ-ਪਤਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਗੂੜਾ ਪਿਆਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਦ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਏ। ਵਿਆਸ, ਨਾਰਦ, ਚਯਵਨ, ਦੇਵਲ, ਅਸੀਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਸ਼ਤਾਨੰਦ, ਭਰਦਵਾਜ, ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਆਏ। ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਗਾਲਵ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਪੁਲਸਤਯ, ਕਸ਼ਯਪ, ਅਤ੍ਰਿ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਦ੍ਵਿਤਾ, ਤ੍ਰਿਤਾ, ਏਕਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅੰਗਿਰਾ, ਅਗਸਤਯ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ, ਵਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਰਾਮ ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ, ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਉਪਹਾਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਧੂਪ, ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਵਰੂਪ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਉਸ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਬਾਤ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਹਾ! ਅਸੀਂ, ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ — ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ। ਜੇਕਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨੇਤਰ — ਦੇਵਤਿਆਂ — ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪस्या ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਪੁੱਛਣ, ਅਤੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੀ ਕਹਿਣਾ। ਨਾ ਤੀਰਥ ਜਲ, ਨਾ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਦੇਵ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਚੰਦ, ਤਾਰੇ, ਨਾ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਮਨ — ਜਦੋਂ ਪੱਖ-ਪੱਖ worshipped — ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਿਆਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦਾ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨਦਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਦਾ, ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਹੀ ਸਮਝਦਾ, ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਦੀ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ — ਉਹ ਗਾਂ ਜਾਂ ਗਧੇ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਹ ਅਗਾਧ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਲੰਮੀ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਸਤਿਆ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਗਿਆਨੀ, ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਵੀ ਮੰਨ-ਭ੍ਰਮਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇਰੇ ਹੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਓਹਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ — ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਕਿੰਨੇ ਅਚੰਭਿਤ ਹਨ! ਤੂੰ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ, ਤੇ ਸਮੇਟਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਫਸਦਾ ਨਹੀਂ — ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ, ਕਈ ਰੂਪ ਤੇ ਨਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅਪਰਿਵਰਤਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਕਿੰਨੇ ਅਚੰਭਿਤ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਹਨ! ਫਿਰ, ਯੋਗ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਤਵ ਗੁਣ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਦਮਨ ਲਈ ਵੀ; ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਦੁਆਰਾ, ਤੂੰ ਸਦਾ-ਸੰਮਿਤ ਵੇਦ-ਮਾਰਗ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਵਰਣ-ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੈ।