ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਤਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਕੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਯਸ਼ ਦੇ ਮੋਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਮਿਲ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕਥਾ-ਚਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਓ ਵਿਦਰਭੀ, ਓ ਭਦਰਾ, ਓ ਜਾਮਬਵਤੀ, ਓ ਕੌਸ਼ਲਾ, ਓ ਸਤਭਾਮਾ, ਓ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਓ ਸ਼ੈਬਿਆ, ਓ ਰੋਹਿਨੀ, ਓ ਲਕਸ਼ਮਣਾ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਕਲ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਵਾਹ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ?” ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਯੋਧੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰ-ਕਮਾਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਬੱਕਰੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਮੈਂ ਸਦਾ ਪੂਜਾਂ।” ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ, ਜਿਸਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਲੱਗੀ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਮਣੀ ਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਗਿਆ।” ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਰੀਖਿਆ, ਉਹ, ਜੋ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਨਿਯਤ ਵਿਰਤੀ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਇਕਵੀ ਦਿਨ ਲੜਿਆ। ਪਰੀਖਿਆ ਹੋਣ ‘ਤੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਮਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਗਈ।” ਕਾਲਿੰਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਆਏ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ।” ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ‘ਤੇ ਆਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਸਾਥ ਲੈ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਲੈ ਆਏ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪਾਵਾਂ।” ਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ੌਰਯ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਲਈ, ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਰੱਖੇ। ਉਹ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।” “ਉਹ, ਜਿਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੌਰਯ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਜੋਂ, ਮੇਰੀ ਦਾਸੀਆਂ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਿੱਤਿਆ—ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣਾਂ।” ਭਦਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਮੇਰੇ ਮਾਮੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕਾਲੇ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਫੌਜ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।” “ਮੈਂ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ, ਕਰਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ, ਆਤਮਾ ਦਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਲਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤਬ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ, ਕਮਲ-ਹਸਤ, ਉੱਤੇ ਪੱਕਾ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।” “ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਤਸੇਨਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਪਾਯ ਰਚਿਆ।” “ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ‘ਤੇ ਮੱਛੀ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਵੀ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਮੱਛੀ ਦੀ ਛਵੀ ਦਿਖਾਈ ਗਈ।” “ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੌਫੇਰੇ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਏ।” “ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਮਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਕਮਾਨ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਤਨ ਕੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗੇ।” “ਕਈ bow ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਤਨ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਕਈ bowstring ਛਾਤੀ ‘ਤੇ ਤਨ ਕੇ, bowstring ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਢਹਿ ਗਏ।” “ਹੋਰ ਵੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਮਗਧ, ਅੰਬਸ਼ਠ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਭੀਮ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਤੇ ਕਰਣ, bow ਤਨ ਲਿਆ, ਪਰ ਅਸਲ ਪਰੀਖਿਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ।” “ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਮੱਛੀ ਦੀ ਛਵੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਜੋ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਵੱਢਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਛੂਹਿਆ।” “ਜਦ ਰਾਜੇ ਹਾਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ bow ਚੁੱਕਿਆ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤਨ ਲਿਆ।” “ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਮੱਛੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੱਢ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਅਭਿਜਿਤ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿਚ ਸੀ।” “ਫਿਰ ਮੈਂ ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਗਈ, ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਘਰੂ ਬਜਦੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਨਵੀਂ ਰੇਸ਼ਮ ਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ, ਲਜਜਾ-ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵ੍ਰੱਤੀ।” “ਚਿਹਰਾ ਉਠਾ ਕੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਗਲ੍ਹਾ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਮਸਕਾਨ-ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ, ਦਿਲ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਮਾਲਾ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।” “ਉਸ ਵੇਲੇ, ਡੋਲ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ; ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ ਨਾਚੇ, ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਗਾਏ।” “ਜਦ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਰਾਜਾ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਜਲਦੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਚੋਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ, ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।” “ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ‘ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਸ਼ਾਰੰਗ bow ਚੁੱਕਿਆ, ਕਵਚ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਚਾਰ ਹਥ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।” “ਦਾਰੁਕ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਚਲਾਇਆ, ਰਾਜੇ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ।” “ਕਈ ਰਾਜੇ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਰੋਕਣ ਆਏ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ bow ਤਨ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਹਰੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ।” “ਸ਼ਾਰੰਗ bow ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਖਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਤੇ ਗਲ੍ਹਾ ਵੱਢ ਗਏ, ਕਈ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਹੋਰ ਲੜਾਈ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।” “ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੂਰਜ-ਛਾਂਵੇ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਰੰਗੀਨ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਜੰਨਤ ਤੇ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਜਹਾਜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ।” “ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ, ਗਹਣੇ, ਬਿਸਤਰੇ, ਅਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ।” “ਦਾਸੀਆਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਫੌਜ, ਰਥ, ਤੇ ਘੋੜੇ, ਕੀਮਤੀ ਹਥਿਆਰ, ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ।” “ਅਸੀਂ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ, ਸੱਚੀ ਤਪ ਤੇ ਪੂਰਨ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ, ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਆਤਮ-ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੈ।” ਕੁਇਨਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਭੌਮ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਸਾਨੂੰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ, ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ।” “ਅਸੀਂ ਰਾਜ, ਸਰਵਰਤਾ, ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ, ਜਾਂ ਹਰੀ ਦਾ ਅੰਤਹੀਨ ਨਿਵਾਸ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।” “ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਉਸਦੇ ਮਹਿਮਾ-ਭਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅੰਗ-ਰਸ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੈ, ਸਿਰ ਤੇ ਚੁਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਜੋ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ।” “ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਪੁਲਿੰਦਾ-ਸਤਰੀਆਂ, ਘਾਹ-ਬੂਟੀਆਂ, ਗਾਂ, ਤੇ ਗੋਪ—all ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਛੂਹ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦਾ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦ ਕੁੰਤੀ, ਸੁਭਦਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਮਾਧਵੀ, ਰਾਜ-ਪਤਨੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮ-ਆਤਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਆਏ।” “ਜਦ ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਮਰਦ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ।