ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਸਲੀ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀ-ਖ਼ੈਰੀ ਪੁੱਛੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਲ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਜੋ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਅਤੇ ਭੌਤਿਕ ਭੁਲਾਵਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤ੍ਰੈਗੁਣੀ ਅਵਸਥਾ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਯੋਗ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀਕ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਕੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ—ਉਹ ਚਰਿਤ੍ਰ ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹਾਂ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਵਿਦਰਭ ਨੰਦਨੀ ਰੁਕਮਣੀ, ਹੇ ਭਦਰਾ, ਹੇ ਜਾਮਬਵਤੀ, ਹੇ ਕੌਸ਼ਲਾ, ਹੇ ਸਤਭਾਮਾ, ਹੇ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਹੇ ਸ਼ੈਬਿਆ, ਹੇ ਰੋਹਿਣੀ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣਾ—ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ! ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਹਿਆ? ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਲੌਕਿਕ ਬਲ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਕ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਿਭਾਇਆ?" ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜਦੋਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਬੱਕਰੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਣ।" ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਦ ਮੇਰੀ ਸਹਪਤਨੀ ਦੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਣੀ ਲਿਆਈ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲਿਆ।" ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਹਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਭਾਗਵਾਨ ਜਾਣਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਇਕਵੀਹ ਦਿਨ ਤੱਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਰਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਕ ਬਣੀ।" ਕਾਲਿੰਦੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਸਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸੇਵਕਾ ਬਣ ਗਈ।" ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਭਜਾ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਗਿਆ।" ਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂਚਣ ਲਈ ਸੱਤ ਭਿਆਨਕ ਸਾਂਡ ਰੱਖੇ। ਉਹ, ਜੋ ਬੀਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਵੱਸੂਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਫੌਜ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।" ਭਦਰਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਲ ਉਹਦਾ ਮਨ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ।" "ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਮਿਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਭਟਕਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਪਰਮ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਜਨਮ ਅਤੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕੁੰਦ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਿਹਤਸੇਨ ਨੇ ਮੇਰੀ ਮਨੋਭਾਵਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।" "ਜਿਵੇਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿੱਤਰ ਉੱਪਰ ਲਟਕਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਏ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗੇ।" "ਕਈਆਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਤਾਣ ਨਾ ਸਕੇ। ਕੁਝ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਢਹਿ ਪਏ। ਹੋਰ ਬੀਰ—ਮਗਧ, ਅੰਬਸ਼ਠ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਭੀਮ, ਦੁਯੋਧਨ, ਕਰਣ—ਧਨੁਸ਼ ਤਾਂ ਤਾਣ ਲਿਆ, ਪਰ ਅਸਲੀ ਚੁਣੌਤੀ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ।" "ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵੀਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਜੋ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ। ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।" "ਫਿਰ ਮੈਂ ਨਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਝੰਕਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਨੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।" "ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਗਾਰੇ, ਡੰਕੀਆਂ, ਸੰਗੀਤਕ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗੇ, ਗਾਇਕ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਰਾਜੇ, ਦਿਲੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ, ਇਸ ਚੋਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।" "ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਰ ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕਵਚ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਦਾਰੁਕ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਹੰਕਾਇਆ। ਰਾਜੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅੱਗੇ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਕਈ ਰਾਜੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰੋਕਣ ਆਏ, ਪਰ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਗਲ ਕੱਟ ਗਏ, ਕਈ ਢਹਿ ਪਏ, ਕਈ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।" "ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਛਾਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਰੰਗੀਨ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਆਪਣੀ ਮੰਜਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ, ਸੇਜਾਂ, ਆਸਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਧਨ, ਫੌਜ, ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਹਥਿਆਰ ਭੀ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।" "ਅਸੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਸੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ, ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਵੈ-ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ।" ਫਿਰ ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਭੌਮਾਸੁਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਸੀ, ਬੰਦਖਲਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ।" "ਅਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਰਾਜ, ਨਾ ਪ੍ਰਭੂਤਾ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹਰਿ ਦਾ ਅਖੰਡ ਧਾਮ ਮੰਗਦੀਆਂ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਪ੍ਰਿਆ ਹੈ।