ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਜੀ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਜਾਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਵੱਲ ਪੈਰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਸੌਭਾਗ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਜਾਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਅੰਤ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੇ ਬਾਹਰੀ ਤੱਤ ਹਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸਾਰੇ ਭੌਤਿਕ ਤੱਤਾਂ ਲਈ ਮੁੱਖ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਾਰਥਕਤਾ ਸਮਝ ਲਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਊਰਜਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਿਆਂ-ਕਰਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ: "ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਣਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਰੂਪ ਖੂਹ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਆਧਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਰਹਿਣ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੀਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਬਿਆਸੀਅੰ ਚੌਪਾਈ 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ' ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ।" ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ! ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਣਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਜੋ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹੋਂ ਵੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਰੀਰਕ ਭੂਲੇਖੇ ਅਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ।" "ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਏ, ਹੁਣ ਅਟੁੱਟ ਆਨੰਦ ਤੇ ਅਟਲ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਯੋਗ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਹੈ।" ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਕੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ, ਜੋ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਮਿਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।" ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਵੈਦਰਭੀ (ਰੁਕਮਣੀ), ਭਦ੍ਰਾ, ਜਾਮਬਵਤੀ, ਕੌਸ਼ਲਾ, ਸਤਭਾਮਾ, ਕਾਲਿੰਦੀ, ਸ਼ੈਭਿਆ, ਰੋਹਿਣੀ, ਲਕ੍ਸ਼ਮਣਾ—ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਓ! ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਲੌਕਿਕ ਬਲ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ?" ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਕਈ ਯੋਧੇ ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਤਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਬੱਕਰੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚ ਲੈ ਗਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀ ਜਾਵਾਂ।" ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਸਹਪਤਨੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਰਤਨ ਲਿਆਇਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲਿਆ।" ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੇਰਾ ਭਾਗ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕਵੀਹ ਦਿਨ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣੀ।" ਕਾਲਿੰਦੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਆਏ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ।" ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਏ, ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਗਏ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੇਖਣ ਲਈ, ਸੱਤ ਤਿੱਖੇ ਸੀੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਰੱਖੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਮੇਰੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਜਿੱਤਿਆ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂ।" ਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਦਿਤਾ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।" "ਮੈਂ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਲਕ੍ਸ਼ਮਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਾਰਦ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਜਨਮ ਤੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ) ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਗਿਆ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।" "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਿਹਤਸੇਨ ਨੇ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਪਾਏ ਬਣਾਏ।" "ਜਿਵੇਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਦਾ ਲਕਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਇਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਪਰੋਂ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।" "ਇਸ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆਏ।" "ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਮਰ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।" "ਕਈ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਕੁਝ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਾਣਿਆ, ਉਹ ਤਾਣਦੇ ਹੋਏ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਏ।" "ਮਗਧ, ਅੰਬਸ਼ਠ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਭੀਮ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਕਰਨ ਵਰਗੇ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਂ ਤਾਣ ਲਿਆ, ਪਰ ਅਸਲ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ।" "ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਕੇਵਲ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।" "ਜਦ ਰਾਜੇ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤਾਣ ਲਿਆ।" "ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ ਅਭਿਜਿਤ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਸੀ।" "ਫਿਰ ਮੈਂ ਨਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਛਣ-ਛਣ ਕਰਦੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਮੰਧ ਮੁਸਕਾਨ ਕਰਦੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਣੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵੇਖਦੀ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਮੁਰਾਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ) ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।" "ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਗਾਰੇ, ਢੋਲ, ਸ਼ੰਖ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਨਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਗਾਇਕ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਚੋਣ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।" "ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਬਕਸਾ ਪਹਿਨਿਆ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।" "ਦਾਰੁਕ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਹੰਕਾਇਆ। ਰਾਜੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਕਈ ਰਾਜੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕਣ ਆਏ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਗਲਾਂ ਕੱਟ ਗਏ, ਕੁਝ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਲੌਕਿਕ ਬਲ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।