ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਵਾਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਹਨ। ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਸਾਡੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਨਾਭੀ-ਮਨਿਆ? ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ, ਘਾਹ, ਰੂਈ ਅਤੇ ਧੂੜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜੀਵ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ, ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਮਾਮ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਅੰਤ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪਦਾਰਥਾਂ ਲਈ ਹਨ। ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਤਮਿਕ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈਆਂ।” ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, “ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕੂਏ ਤੋਂ ਉਧਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਭਰਿਆ ਰਹੇ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੀਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ‘ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪਿਆਂ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ’ ਨਾਮਕ ਅਠਿਆਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੱਕੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੇਰ-ਖ਼ਬਰ ਲੈਣ ਲੱਗੇ।” ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਧਾਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਕਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਕਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਆਨੰਦ ਤੇ ਅਟੱਲ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਾਂ। ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ-ਸਰੂਪ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਰਾਹ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਕੌਰਵ ਕਲਾਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ-ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।” ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਵੈਦਰਭੀ, ਹੇ ਭਦਰਾ, ਹੇ ਜਾਮਬਵਤੀ, ਹੇ ਕੌਸ਼ਲਾ, ਹੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਹੇ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਹੇ ਸ਼ੈਬਿਆ, ਹੇ ਰੋਹਿਨੀ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣਾ—ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੱਸੋ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਹਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਨਕਲ ਕਰਕੇ?” ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਯੋਧੇ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਸੀ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਕਰੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਚਰਨ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।” ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਲਗਾਈ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਮਾਣਕ ਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਹੋਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਗਿਆ।” ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਭਾਗੀ-ਵਿਧਾਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਇਕੀ-ਦਿਨ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਪਰਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਾਣਕ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣੀ।” ਕਾਲਿੰਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਆਇਆ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣੀ।” ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਆਇਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਲੈ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਲੈ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਅਰਜ਼ੂ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।” ਸਤ੍ਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਪਰਖਣ ਲਈ, ਸੱਤ ਭਿਆਨਕ, ਤੇਜ਼-ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਬਲ ਰੱਖੇ। ਉਹ, ਜੋ ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਮਾਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਕੜ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।” “ਜੋ ਮੈਨੂੰ, ਸ਼ੌਰਿਆ ਦੀ ਕੀਮਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਦਾਸੀਆਂ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹਰਾਕੇ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।” ਭਦਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਮੇਰੇ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਨੂੰ ਫੌਜ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦਿੱਤਾ।” “ਮੈਂ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਕਰਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।” ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣ-ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ, ਕਮਲ-ਹੱਥ ਵਾਲੇ, ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।” “ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਤਸੇਨਾ ਨੇ ਮੇਰੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਪਾਏ ਬਣਾਏ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਇਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਸੀ, ਜੋ ਬਾਹਰੋਂ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ।” “ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਸਮੇਤ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਏ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਮਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚੱਲੇ।” “ਕਈਆਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਾਣਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਤਾਣ ਨਾ ਸਕੇ; ਕਈ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਰ-ਤੰਦ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਤੱਕ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹੋਰ ਹੀਰਿਆਂ—ਮਗਧ, ਅੰਬਸ਼ਠ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਭੀਮ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ—ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਲਿਆ, ਪਰ ਅਸਲ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ।” “ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਵੇਖੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਧਿਆਨ-ਪੂਰਵਕ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ; ਉਹ ਕੱਟਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਛੋਹਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ, ਆਪਣਾ ਮਾਣ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ।” “ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ, ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਇਆ, ਕੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਅਭਿਜਿਤ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਸੀ।” “ਫਿਰ ਮੈਂ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਾਜੇਬ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਰ, ਨਵੀਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਲਾਜ਼ ਨਾਲ ਮੁਸਕਾਨ, ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰੀ।” “ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਵੱਡੀਆਂ ਲੁਕ-ਲੁਕਦੀ ਕੁੰਦਲਾਂ, ਗਲਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਸਦੇ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਮੈਂ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਹਾਰ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।” “ਉਸ ਵੇਲੇ, ਡੋਲ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਤੁਰਹੀਆਂ, ਹੋਰ ਵਾਜੇ ਬਜਣ ਲੱਗੇ; ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਨਚਣ ਲੱਗੇ, ਗਾਇਕ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ।” “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਤਦ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਚੋਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਪਿਆਰ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸ ਗਈਆਂ।