ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਦੀ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਸਵੇਰੇ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਥਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੇਵ ਕਰ ਲਵੇ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਆਪਣੀ ਸੰਧਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਘਨਹਰਤਾ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਕਿ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ। ਘੁੰਮਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰੀ ਜਾਵੇ ਕਿ, "ਮੈਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਰਮ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਬੰਧਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕਰ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਕਰੀ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਨਾਰੀਅਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਕੇ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰੀ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਵੇ। "ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਧਾਰ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।" "ਮੇਰੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਇਹ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।" ਇਹ ਗੱਲ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਥਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੀ ਜਾਵੇ। "ਹੇ ਵਾਰਾਹ-ਰੂਪ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਣ, ਇਸ ਕਥਾ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇੱਕ ਵਰਤ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਨਿਭਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਪੰਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੁਣੇ ਜਾਵਣ ਅਤੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦਾ ਬਾਰਹ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਅਤੇ ਕੀਰਤਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਵੇ। ਧਨ, ਸੰਪਤੀ, ਘਰ, ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਉੱਚਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਧ ਪਹਰ ਤੱਕ, ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸਥਿਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹੇ। ਦੋ ਘਟਿਕਾ ਮੱਧ-ਦਿਨ 'ਤੇ ਕਥਾ ਰੋਕ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਰਤਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਸਰੀਰ ਤੇ ਕਾਬੂ ਲਈ, ਹਲਕਾ ਖਾਣਾ ਜੋ ਆਰਾਮ ਦੇਵੇ, ਲਿਆ ਜਾਵੇ; ਕਥਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹਵਿਸ ਖਾਣਾ ਖਾਏ। ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸੁਣੇ; ਜਾਂ ਘੀ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ ਸੁਣੇ। ਜਾਂ ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਜੀਵੇ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਏ; ਜੋ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕੇ, ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਉਪਵਾਸ ਤਦ ਹੀ ਨਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ ਜੇਕਰ ਇਸ ਨਾਲ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆਵੇ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸੱਤ ਦਿਨਾ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀਆਂ ਨਿਯਮਾਂ ਸੁਣੋ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਿੱਤ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੌਣਾ, ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਖਾਣਾ, ਅਤੇ ਕਥਾ ਦੇ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹੀ ਖਾਣਾ ਲਾਗੂ ਕਰੇ। ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਾਲਾਂ, ਸ਼ਹਿਦ, ਤੇਲ, ਭਾਰੀ ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਾਂ ਬੇਕਾਰ ਪੁਰਾਣਾ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ। ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਨਸ਼ਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਈਰਖਾ, ਲਾਲਚ, ਪਖੰਡ, ਭ੍ਰਮ, ਤੇ ਨਫਰਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਕਥਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਵਾਨ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਚਾਰ, ਗਾਊ, ਵਰਤਧਾਰੀ, ਮਹਿਲਾ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ (ਜੋ ਰਜੋ-ਕਾਲ ਵਿੱਚ), ਅਛੂਤ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਪਤਿਤ, ਵੈਦਿਕ ਧਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਦਵੈਜ-ਵੈਦਿਕ ਵਿਰੋਧੀ, ਜਾਂ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾ ਕਰੇ। ਕਥਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਚਾਈ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਦਇਆ, ਮੌਨ, ਸਾਦਗੀ, ਨਮ੍ਰਤਾ, ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਵਡਿਆਤਾ ਦਾ ਆਚਰਣ ਕਰੇ। ਗਰੀਬ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਬੀਮਾਰ, ਦੁਰਭਾਗੀ, ਪਾਪ ਕਰਮ ਵਾਲੇ, ਨਿਸ਼ਕੰਤੀ, ਅਤੇ ਮੋਖsha ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਨ। ਜਿਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭਪਾਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਥਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਣਮਿੱਟ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਦਿਵਿਆ, ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਲੱਖਾਂ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮਾਅਸ਼ਟਮੀ ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਮਾਪਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਪਰ ਭਗਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਾਪਤੀ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਥਾ-ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਕਥਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵਣ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਝੰਜ ਨਾਲ ਸੁਰੀਲੀ ਕੀਰਤਨ ਕਰਵਾਈ ਜਾਵੇ। ਜੈਕਾਰ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਵਿਭਕਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਨਾਲ ਕੀਰਤਨ ਹੋਵੇ; ਜੇ ਘਰੇਲੂ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਰਮ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਅਗਨ-ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਹਰ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਲਈ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਖੀਰ, ਸ਼ਹਿਦ, ਘੀ, ਤੇ ਤਿਲ ਆਦਿ ਸਮਗਰੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਲਈ, ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਵੇ। ਜਾਂ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਗਨ-ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਾਣਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹੀ ਸਾਰ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਗਨ-ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਮੱਗਰੀ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਘਾਟ ਜਾਂ ਵਾਧਾ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਦੀ ਕਥਾ-ਵਿਧੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਨਿਯਮ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅਣਮਿੱਟ ਫਲ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।