ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰੋਹਣੀ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਉਸਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਰੁੰਝੇ ਹੋਏ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ! ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜਸਿੱਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਲ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਮੈਂ ਇਤਨਾ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਲਿਆ, ਪੋਸ਼ਿਆ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ, ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਪਲਕਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਵੇਂ ਹੀ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਹੀ ਅੰਤ ਨਹੀਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਲਕਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਦੇ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਭਕਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਜੋ ਕਿ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਇਕੱਲੇ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਅਤੇ ਹਸਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਜਦ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੂਰੇ ਰਹੇ, ਮਨ ਦুশਮਣ ਦੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ।" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਸਾਡੀ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣਤਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ? ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ, ਘਾਸ, ਰੂਈ ਅਤੇ ਧੂੜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਵੇਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਕਤੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤੀ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਅੰਤ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੇ ਬਾਹਰੀ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਭੌਤਿਕ ਤੱਤਾਂ ਲਈ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਜੀਵ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲੋਂ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪਾ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਲੱਗ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕੁਏਂ ਤੋਂ ਉਧਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸੇ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ' ਨਾਮਕ ਅਠਾਰਾਂਵਾਂ-ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੁਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤਵਾਣੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਕਦੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪ ਨਾਲ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਅਤੇ ਦੇਹੀ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੇ ਆਤਮ-ਭਾਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਯੋਗ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾ ਦਾ ਪਰਮ ਪਥ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮਾਇਆ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਸੰਤ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਵੇਂ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਕੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਵਰਨਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਵੈਦਰਭੀ, ਹੇ ਭਦਰਾ, ਹੇ ਜਾਂਬਵਤੀ, ਹੇ ਕੌਸ਼ਲਾ, ਹੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਹੇ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਹੇ ਸ਼ੈਬਿਆ, ਹੇ ਰੋਹਣੀ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣਾ— ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ: ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਤੁਸੀਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਹਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਕ ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ?" ਸ਼੍ਰੀ ਰੁਕਮੀਣੀ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਜਦੋਂ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲੀ ਬੱਕਰੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮੈਂ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਲੱਗੀ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਮਾਣਕ ਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਗਿਆ।" ਸ਼੍ਰੀ ਜਾਂਬਵਤੀ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਪਤੀ ਜਾਣਿਆ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਇਕਵੀ ਦਿਨ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਮਾਣਕ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਗਈ।" ਸ਼੍ਰੀ ਕਾਲਿੰਦੀ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਆਇਆ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ।" ਸ਼੍ਰੀ ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਆਇਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਲੈ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸਤ੍ਯਾ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ, ਸੱਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਬਲਾਂ ਰੱਖੇ। ਉਹ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਦੀ ਕੀਮਤ ਦੇ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਦਾਸੀਆਂ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹਰਾਕੇ, ਜਿੱਤਿਆ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂ।" ਸ਼੍ਰੀ ਭਦਰਾ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਮੇਰੇ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਫੌਜ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦਿੱਤਾ।" "ਮੈਂ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਰਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਸ਼੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤਬ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ, ਕਮਲ-ਹਸਤ ਵਾਲੇ, ਵੱਲ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।" "ਮੇਰਾ ਮਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਬ੍ਰਿਹਤਸੇਨਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਇਕ ਉਪਾਏ ਬਣਾਇਆ।" "ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਮਛੀ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਇਥੇ ਵੀ ਇਕ ਮਛੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਪਰ ਬਾਹਰ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।" "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਏ।" "ਸਭ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਮਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗੇ।" "ਕੁਝ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਕੁਝ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਛਾਤੀ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ।" "ਹੋਰ ਵੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਮਗਧ, ਅੰਬਸ਼ਠ, ਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਭੀਮ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਤੇ ਕਰਣ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਲਈ, ਪਰ ਅਸਲ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝੇ ਨਹੀਂ।" "ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਛੀ ਦੀ ਪਰਛਾਂਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ; ਉਹ ਤੀਰ ਮਛੀ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਿਆ।" "ਜਦ ਰਾਜੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ, ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਛੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਮਛੀ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਅਭਿਜਿਤ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈਆਂ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ।