ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਰੁੱਕ ਗਏ, ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕੇ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਜੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਰੋਹਣੀ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਪੁਰਾਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਆਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਬੋਲ ਪਏ: "ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਤੇਰੀ ਅਟੁੱਟ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕੌਣ ਭੁਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤੇ ਛੱਡ ਦੇਈਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਉਪਕਾਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਇਹੀ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਾਲ ਪੋਸ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਲਕਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਵੀ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸਦਾ ਉਸ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਇਕੱਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ, ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਗਏ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਸਮਝਿਆ? ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ, ਘਾਹ, ਰੂਈ ਤੇ ਧੂੜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਤੇ ਵੰਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਰਜਣਹਾਰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਜਾਗੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਅੰਤ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੱਤਾਂ ਲਈ ਹਨ। ਜੀਵ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਸੱਚ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਚੇਤਨਾ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਪਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ: "ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭੰਵਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਲਾਕਾਤ' ਵਾਲਾ ਅੱਸੀ-ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਦਿਲੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਜੋ ਕਦੇ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਅਤੁੱਟ ਆਨੰਦ ਤੇ ਅਟੱਲ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਯੋਗ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਰਮਹੰਸਾ ਦਾ ਮਾਰਗ ਜਾਣ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਾਇਆ ਰਚਿਤ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਂਧਕ ਤੇ ਕੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਗਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸ਼੍ਰੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਵਿਦਰਭੀ, ਹੇ ਭਦਰਾ, ਹੇ ਜਾਮਬਵਤੀ, ਹੇ ਕੌਸ਼ਲਾ, ਹੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਹੇ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਹੇ ਸ਼ੈਬਿਆ, ਹੇ ਰੋਹਣੀ, ਹੇ ਲਕ੍ਸ਼ਮਣਾ—ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰੀ ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹਨ?" ਸ਼੍ਰੀ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਜਦੋਂ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਯੋਧੇ ਮੈਨੂੰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਬੱਕਰੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਚਰਨ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਣ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸਹਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਲਾਏ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਨਗ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਗਿਆ।" ਸ਼੍ਰੀ ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਹ, ਜੋ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਭਾਗ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਇਕਵੀਹ ਦਿਨ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਨਗ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਗਈ।" ਸ਼੍ਰੀ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਦ ਮੈਂ austerities ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਆਇਆ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ।" ਸ਼੍ਰੀ ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਆਇਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਜੋੜੀਦਾਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਿਲੇ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸਤ੍ਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪਰਖਣ ਲਈ ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਰੱਖੇ। ਉਹ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।" "ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹਰਾਕੇ ਜਿੱਤਿਆ—ਮੈਂ ਸਦੀਵ ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣਾਂ।" ਸ਼੍ਰੀ ਭਦਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਫੌਜ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਜੀਵ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਸ਼੍ਰੀ ਲਕ੍ਸ਼ਮਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ, ਕਮਲ-ਹਥੀ ਵਾਲੇ ਦੀ ਓਰ ਖਿੱਚ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।" "ਮੇਰਾ ਮਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਿਹਤਸੇਨ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਮਛੀ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਮਛੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਬਾਹਰੋਂ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ।" "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਏ।" "ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਮਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।" "ਕੁਝ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਤਾਣ ਨ ਸਕੇ; ਕੁਝ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਛਾਤੀ ਤੱਕ ਤਾਣੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ।" "ਹੋਰ ਵੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਮਗਧ, ਅੰਬਸ਼ਠ, ਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਭੀਮ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਤੇ ਕਰਣ, ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਲੈਂਦੇ, ਪਰ ਅਸਲੀ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝੇ ਨਾ।" "ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਛੀ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵੀ ਵੇਖੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਸਮਝੀ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ; ਉਹ ਮਛੀ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਛੂਹਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਮਿਲਾਪ, ਪ੍ਰੇਮ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਨਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।