ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਅਤੇ ਗਵਾਲ-ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਜੀਵਨ ਨਰਕ ਵੱਲ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਚੋ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਵੈੰ ਵਿਸ਼ਨੂ—ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ, ਛੂਹਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰਨ, ਗੱਲਾਂ-ਬਾਤਾਂ ਕਰਨ, ਇਕੱਠੇ ਸੌਣ, ਬੈਠਣ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਨਾਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਯਾਦਵ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ—ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਵਾਲ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਘਰਾਨੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਮੁੜ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਚਿਰ-ਚਿਰ ਕੇ ਜੱਫੀਆਂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਵੀ, ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕੰਸ ਵਲੋਂ ਹੋਈਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਜੱਫੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇੱਕ ਵੀ ਬੋਲ ਨਾ ਸਕੇ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਮਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜੱਫੀਆਂ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਦਰਦ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਰੋਹਿਣੀ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦਿਲੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁੰਦੀਆਂ ਗਲ੍ਹਾਂ ਕਹੀਆਂ: "ਕੌਣ ਭੁਲ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਰਾਣੀ? ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਵੀ ਮਿਲ ਕੇ ਛੱਡ ਦੇਈਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਪਾਲ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ ਪੂਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਿਵੇਂ ਪਲਕਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਲਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕੋਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਜੇਹੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ, ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਸਮਝਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੁੱਸ ਗਏ ਸੀ? ਪਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਅਤੇ ਵੱਖ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ, ਘਾਹ, ਰੂਈ, ਧੂੜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਤੇ ਵੰਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕ੍ਰਿਤਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦੀ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਿ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜਾਗੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਘੜੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਅੰਤ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੇ ਬਾਹਰੀ ਤੱਤ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਤੇਜ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਲਈ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਵ-ਅਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮ-ਅਤਮਾ, ਦੋਵੇਂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਤਮਿਕ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਆਕੁਲਤਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਣ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੀਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਭੇਟ' ਨਾਮਕ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅੱਧ ਦੇ ਬਿਆਸੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਅਤੇ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਧਾਰਾ ਤੋਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਕਦੇ ਕੁਝ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਿਹੜਾ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਅਤੇ ਦੇਹ-ਮੋਹ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਤਿੰਨ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਟੁੱਟ ਆਨੰਦ ਤੇ ਅੜਿੱਕਤ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ-ਮਈ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।' ਫਿਰ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਧਕ ਤੇ ਕੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲੇ ਮੋਤੀ—ਭਗਵਾਨ—ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ।" ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਜੀ ਪੁੱਛਦੀਆਂ ਹਨ: "ਹੇ ਵਿਦਰਭੀ (ਰੁਕਮਣੀ), ਹੇ ਭਦਰਾ, ਹੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ, ਹੇ ਕੌਸਲਾ, ਹੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਹੇ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਹੇ ਸ਼ੈਬ੍ਯਾ, ਹੇ ਰੋਹਿਣੀ, ਹੇ ਲਕ੍ਸ਼ਮਣਾ—ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਯੋਗ-ਮਾਯਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ?" ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ: "ਜਦੋਂ ਯੋਧੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਤਦ ਉਹ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮੈਨੂੰ ਹੰਝ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ-ਯੋਗ ਹਨ।" ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਜੀ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ: "ਜਦ ਮੇਰੀ ਸਹਪਤਨੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਮਾਣਿਕ ਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਤਦ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਗਏ।" ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਜੀ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ: "ਜਦ ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਉਹ ਸੀਤਾ ਦੇ ਪਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਇਕਵੀ ਦਿਨ ਲੜੇ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪਰਖੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਾਣਿਕ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਗਈ।" ਕਾਲਿੰਦੀ ਜੀ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ: "ਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਆਏ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ।" ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਆਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਏ, ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਗਰ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਲੈ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਿਲੇ।" ਸਤ੍ਯਾ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖਣ ਲਈ, ਸੱਤ ਭਿਆਨਕ, ਨੁੱਕਦਾਰ ਸਾਂਡ ਰਖੇ। ਉਹ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਬੱਚੜਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਜਿੱਤਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਸੇਵਕਣਾਂ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ—ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।" ਭਦਰਾ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਫੌਜ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਕਰਮ-ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਪਰਮ-ਭਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਲਕ੍ਸ਼ਮਣਾ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਤੋਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ, ਕਮਲ-ਹਸਤ ਵਾਲੇ, ਵੱਲ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮੈਂ ਲੋਕ-ਪਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਿਹਤਸੇਨਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਇਕ ਜੁਗਤ ਬਣਾਈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਇਕ ਮੱਛੀ ਬਾਹਰ ਲੁਕਾਈ, ਪਰ ਹੇਠ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਗਰ ਆ ਗਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਹਾਣੀ, ਸੱਚੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।