ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਗਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਬ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੁੱਖ ਵਕਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਦੇਹਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਰਣ ਕਰ ਸਕੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹੋਵੇ। ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੁੱਖ ਵਕਤਾ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਮੁੰਡਵਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਆਪਣੀਆਂ ਸੰਧਿਆ ਆਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਵਕਤਾ ਨੂੰ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਥਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹਰਿ ਦਾ ਸਥਾਪਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਅਤੇ ਸਾਸਟਾਂਗ ਦੰਡਵਤ ਕਰਕੇ, ਆਖ਼ਰ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਇੱਥੇ ਵਕਤਾ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਵਸਾਗਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਕਰਮ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਬੰਧੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈ।" ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰੀਅਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਇੱਥੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਹੀ ਸਵੈ-ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਹੈ।" "ਮੇਰੀ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਹੁਣ ਕੋਈ ਵਿਘਨ ਨਾ ਆਵੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਮਰ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੁੱਖ ਵਕਤਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਉਪਰੰਤ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਰਦਾਸ ਕਰੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਜਾਗਰੂਕ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਸ ਕਥਾ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਸ ਕਰ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇੱਕ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਨਿਭਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਪੰਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਹਰਿ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਦੀ ਜਪ ਕਰਵਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਥਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਿਘਨ ਨਾ ਆਵੇ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਕੀਰਤਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੀਟ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਧਨ, ਸੰਪਤੀ, ਘਰ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਥਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੀ ਉੱਚਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਘੰਟੇ ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਘੰਟੀ ਤੱਕ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਕਤਾ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੋ ਘੜੀਆਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਰਤਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਸਰੀਰਕ ਸੰਯਮ ਲਈ, ਸਾਦਾ ਅਤੇ ਹਲਕਾ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਿਸ ਅੰਨ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਏ। ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸੁਣੇ; ਜਾਂ ਘਿਉ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਰਹੇ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਏ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਉਹੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਕਥਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਹੁਣ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸੁਣ: ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦੀਕਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਲਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ। ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਣਾ, ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਥਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦਾਲਾਂ, ਸ਼ਹਿਦ, ਤੇਲ, ਭਾਰੀ ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਾਂ ਬਿਆਸ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਨਸ਼ਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਈਰਖਾ, ਲਾਲਚ, ਪਖੰਡ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਵਿਦਵਾਨਾਂ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਗਾਵਾਂ, ਵਰਤਧਾਰੀਆਂ, ਔਰਤਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸ ਵਰਤਧਾਰੀ ਨੂੰ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਚੁਟਕਾਰੀ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ, ਪਤਿਤ, ਵੇਦ-ਬਾਹਰ, ਦੋਜਾਤੀ-ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵੇਦ-ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਦਇਆ, ਮੌਨ, ਸਾਦਗੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਉਦਾਰਤਾ ਅਪਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਰੀਬ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਬੀਮਾਰ, ਦੁਖੀ, ਪਾਪੀ, ਨਿਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਗਰਭਵਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਜੋ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਗਰਭਪਾਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੇ। ਜੇਹੜੇ ਲੋਕ ਇਹ ਕਥਾ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖੁੱਟ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਥਾ ਲੱਖਾਂ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਮਾਅਸ਼ਟਮੀ ਵਰਤ ਦੀ ਪੁਰੀਆਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਪਰ ਭਗਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਦੀ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਥਾ-ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਵਕਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ੍ਰੋਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਹਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਅਤੇ ਝਾਂਝਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਕੀਰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੈਕਾਰ, ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਬਚਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਕਰਵਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਮੰਗਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਵੈਰਾਗੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਸ਼ਲੋਕ ਲਈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਖੀਰ, ਸ਼ਹਿਦ, ਘਿਉ, ਤੇਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਲਈ, ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪੁਰਾਣ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।